Φθινοπωρινός αέρας

Η επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη κάθε φορά, κάθε Σεπτέμβρη είναι συνδεδεμένη με την μυρωδιά της κλεισούρας. Όταν άνοιξα την πόρτα, λογαριασμοί, σκόνη και ακαταστασία με περίμεναν με ανυπομονησία. Ληγμένα δημητριακά και αναψυκτικά, άδεια πλαστικά μπουκάλια και ένα απίστευτο χαρτομάνι παντού τριγύρω στο σπίτι, ήταν το πρώτο που αντίκρυσα. Πεταμένες εφημερίδες και περιοδικά, ένας πύργος από βιβλία και διαφημιστικά από delivery.

Σε όλη την διαδρομή σκεφτόμουν ότι τελικά το φθινόπωρο φέρνει πάντα αυτό τον δροσερό αέρα της αλλαγής, την προετοιμασία της αρχής. Βέβαια το σπίτι μου θύμιζε περισσότερο την χρονιά που πέρασε και κυρίως το τέλος μιας κουραστικής θερινής εξεταστικής παρά οτιδήποτε άλλο. Χρειαζόταν περίπου τέσσερις ώρες με πολύ χλωρίνη και azax για να δείξει καλύτερο., για να μου θυμίσει το χώρο της εργένικης ζωής μου που τόσο αγαπώ. Σκούπισα, καθάρισα, ξεσκόνισα μαζεύοντας τα απομεινάρια του προηγούμενου εξαμήνου. Τελευταίο άφησα τον πίνακα ανακοινώσεων. Όταν ξεθεωμένη, κάθισα στην καρέκλα του γραφείου μου τσέκαρα ένα χαρτί που είχα καρφιτσωμένο στον πίνακα. Έγραφε: " I use a unix based OS. which means... l get laid about as often as I reboot my computer" και είχε την φωτογραφία ενός τύπου. Το άφησα, δεν το ξήλωσα παρόλο που δεν συνέχιζα μετά από τόσο καιρό να το βρίσκω το ίδιο αστείο. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν ήθελα να αλλάξουν όλα. Το σπίτι μου ποτέ δεν ήταν απόλυτα τακτοποιημένο, κάποιες φορές μάλιστα δεν είχε καν υπόνοια καθαριότητας. Μου άρεσε αυτό γιατί συνήθως αντικατόπτριζε την δική μου ψυχική ακαταστασία, τις ανισορροπίες μου, τις διακυμάνσεις μου. Παρόλο που καινούρια πρόσωπα έμπαιναν στην ζωή μου, αυτό ήταν εκεί να θυμίζε το κάτι που δεν άλλαζε από μένα ή που εξελισσόταν το ίδιο αργά με εμένα.Ήταν κάπως σαν και μένα. Λίγο καλύτερο ή λίγο χειρότερο. Τελείως δικό μου όμως, και έτσι ήθελα να μείνει. Πάλι, άλλη μία φορά. Ίσως η τελευταία; Δεν ξέρω.