Το βελόνι της αγάπης

Έτσι ασφυκτικά όπως είναι τα σπίτια στο κέντρο της πόλης τώρα που έχει καλοκαιριάσει, όταν ανοίγω την μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου είναι σαν να μπαίνω στο σαλόνι του απέναντι γείτονα μου. Χτες, έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι με ανοιχτά τα παράθυρα, άφηνα τον εαυτό μου να απολαμβάνει το δροσερό αεράκι. Ξαφνικά άκουσα τα κλάμματα ενός μικρού παιδιού και ταρακουνούθηκα. Το κλάμα ακολούθησαν οι φωνές μιας νευριασμένης μάνας και το ξύλο. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Έκλεισα το παράθυρο και χώθηκα σε ένα βιβλίο.
Έχω ένα πρόβλημα. Δεν αντέχω να βλέπω τους άλλους να κλαίνε ή να πονάνε για αυτό εγκατέλειψα από νωρίς το όνειρο να γίνω γιατρός. Νιώθω κάτι να τσακίζεται μέσα μου κάθε φορά. Ποτέ δεν θα το άντεχα. Οχι δεν είμαι καλός άνθρωπος. Για την ακρίβεια, απέχω μακράν από αυτό. Ποτέ όμως δεν αποδέχτηκα το ξύλο ως μέσο διαπαιδαγώγησης. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες από τους γονείς μου, ως μικρά παιδιά στην επαρχία πριν αρκετές δεκαετίες και έχω πληροφορηθεί για τον τρόπο που μεγάλωναν τότε, την αυστηρότητα των πραγμάτων που σε αρκετές περιπτώσεις κατέληγε σε βαναυσότητα. Αρκετά αργότερα όταν εγώ ήμουν παιδί, πάλι έβλεπα γονείς να χειροδικούν στα παιδιά τους. Να προσπαθούν να τους πείσουν ότι κάνουν λάθος, ότι δεν βλέπουν το σωστό. Τιμωρητική αγάπη, σκεφτόμουν. Πιο πολύ όμως μου είχε κάνει εντύπωση η ιστορία μιας μητέρας που είχα ακούσει παλιότερα. Κάθε φορά που τα παιδιά της κάνανε μια σκανδαλιά αυτή χρησιμοποιούσε ένα μικρό βελόνι για να τους τσιμπάει τα δάχτυλα. Τους τιμωρούσε έτσι, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να το ξανακάνουν. Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες, δεν ξέρω για τα παιδιά της αν μεγάλωσαν ή τι άνθρωποι γίνανε, τι είδους άνθρωποι κατάφερε η μάνα τους να τους κάνει. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι χαράχτηκε η εικόνα αυτής της μάνας στο μυαλό μου. Της μάνας που μπορούσε να τρυπήσει τα δάχτυλα των παιδιών της για να τα τιμωρήσει που σπάσανε ένα βάζο ,που κόψανε ένα λουλούδι,που χοροπήδησαν με τα παππούτσια πάνω στο κρεβάτι. Η σκληρότητα της είκονα χαραχτηκε μέσα μου μάλλον επειδή μέχρι πριν δεν χωρούσε στην φαντασία μου. Κάποια πράγματα αδυνατώ βέβαια ακόμη και τώρα να τα καταλάβω. Ίσως είναι που μεγάλωσα διαφορετικά. Ποτέ δεν θυμάμαι να με χτύπησαν ή να μου φέρθηκαν έτσι άσχημα οι γονείς μου και αντίστροφα ποτέ δεν θυμάμαι να χρειάστηκε κάτι τέτοιο. Γιατί είναι απλό, αν χρειαστεί να καταφύγεις στην μέθοδο της βίας προκειμένου να πείσεις κάποιον (συγκεκριμένα το παιδί σου) τότε πολύ απλά κάτι δεν έκανες σωστά πριν και πρέπει να ξανακοιτάξεις εσύ ο ίδιος την διαδρομή που διένυσες μέχρι να καταλήξεις εκεί, να είσαι έτοιμος να χτυπήσεις το παιδί σου. Οι γονείς μου επέτρεπαν να νιώθω την καταπίεση της αυτοοριοθέτησης. Καλλιεργούσαν, δεν επέβαλλαν. Συμβούλευαν και δεν απαγόρευαν. Φυσικά και κάνανε λάθη, πολλά λάθη και μετάνιωναν ενίοτε για την δημοκρατική διαπαιδαγώση που εφάρμοζαν σε εμένα και στον αδερφό μου. Ωστόσο, ποτέ δεν χρησιμοποίησαν το ξύλο ή την βία σαν τακτική για να μου επιβάλλουν το σωστό, το "πρέπει" .
Υπήρχε πάντα το βελόνι της αγάπης τους να με τσιμπάει, να μου δείχνει πως κάποιος στεναχωρήθηκε ή πόνεσε εξαιτίας των πράξεων μου.,πως κάποιον πλήγωσα, πως σε κάποιον δεν άξιζε να φερθώ έτσι. Πονούσε το ίδιο και αυτό. Με αυτό το βελόνι μεγάλωσα εγώ, με το βελόνι της αγάπης, όχι με το άλλο.