Η βροχή σταμάτησε. Τώρα θα έρθουν πάλι σιγά σιγά οι σκέψεις. Το ξέρω. Πριν λίγο γλιστρούσαν κάτω από το φως του δρόμου και πέφτανε μέσα στο ρυάκι του νερού. Ξεμακραίνουν. Κάπου εκεί στο βάθος ίσως ξεπλένονται όλες μαζί. Για λίγο, όχι αρκετό χρόνο, είμαι επιτέλους άδεια. Ελεύθερη. Αυτός ο ήρεμος τόνος της βροχής με ανακουφίζει. Αργοπορεί το χρόνο.
Νιώθω πάλι περίεργα. Πολλά ερωτηματικά, παράμετροι και συνιστώσες. Εκεί μουδιασμένη ψάχνω ξανά, να βρω την άκρη του νήματος. Θα το αναβάλλω πάλι.
"Δεν πειράζει, δεν χρειάζεσαι απαντήσεις" λέω στον εαυτό μου.
Αρχίζει να παραπονιέται πάλι.
"Δεν έχεις ανάγκη. Δεν είναι έτσι.. δεν ..δεν... δεν.." δικαιολογούμαι.
Γιατί δεν με πιστεύει επιτέλους?
Δεν άργησαν πολύ να επιστρέψουν εκείνες οι σκέψεις τελικά...
Νιώθω πάλι περίεργα. Πολλά ερωτηματικά, παράμετροι και συνιστώσες. Εκεί μουδιασμένη ψάχνω ξανά, να βρω την άκρη του νήματος. Θα το αναβάλλω πάλι.
"Δεν πειράζει, δεν χρειάζεσαι απαντήσεις" λέω στον εαυτό μου.
Αρχίζει να παραπονιέται πάλι.
"Δεν έχεις ανάγκη. Δεν είναι έτσι.. δεν ..δεν... δεν.." δικαιολογούμαι.
Γιατί δεν με πιστεύει επιτέλους?
Δεν άργησαν πολύ να επιστρέψουν εκείνες οι σκέψεις τελικά...
4 comments:
Our darkness.
Τουλάχιστον σου χάρισε η βροχή ένα διάλειμμα, μια ξεκούραση.
Η εσωτερική μας επιθυμία να κυριαρχήσουμε πάνω στον εαυτό μας,στο μυαλό μας,στις σκέψεις μας είναι ισχυρότερη από οποιαδήποτε βροχή όμως.
Ηλίθια Συμβουλή: Μετακόμισε σε βορειότερα κλίματα,εκεί που βρέχει συνεχώς πριν γίνεις γκόλουμ από τον πολύ διάλογο με τον εαυτό σου.
Σε φιλώ. :))
My preciousss Kleine Wolke ;)))
και η βροχή της μέρας
να πλένει ρούχα και κορμιά..
Και τότε που άκουσα πρώτη φορά το στίχο και τώρα που διάβασα τις σκέψεις σου ένιωσα την ίδια παράξενη
καθαρότητα σκέψεων.Ή μάλλον όχι.Βλακείες.Ένα ήρεμο και ξεκάθαρο
"ναι". ;-)
Φιλάκι Μαρουλίτα μου :)
Δημοσίευση σχολίου