Κουκλοθέατρο

Όταν ήμουν μικρή και παρακολουθούσα κουκλοθέατρο πάντα αναρωτιόμουν τι συμβαίνει πίσω από αυτό. Ήθελα να μάθω τι συμβαίνει πίσω από την σκηνή. Έβλεπα τις κούκλες να κινούνται, άκουγα τις φωνές, προσπαθούσα να παρακολουθήσω την ιστορία τους αλλά το μυαλό μου έτρεχε αλλού. Ήθελα να μάθω πως είναι πίσω από τις κόκκινες κουρτίνες, πως μοιάζει. Ήθελα να ξέρω αν είναι σαν κανονικό σπίτι, αν έχει άλλες κούκλες. Αργότερα μεγαλώνοντας ήθελα απλώς να μάθω πως είναι αυτός που μιλάει γιατί ήξερα πλέον ότι οι κούκλες δεν έχουν δική τους φωνή. Αν προσέξεις λίγο δεν θα δεις βάθος στο βλέμμα τους. Κοιτάζωντας πίσω από τις κουρτίνες απλώς το επιβεβαίωνεις. Είναι ψεύτικες.

Σήμερα νιώθω κάπως έτσι για τους ανθρώπους. Νιώθω την ίδια περιέργεια καμιά φορά. Θέλω πάλι να κοιτάξω στο παρασκήνιο της ζωής τους. Νιώθω ότι αν δω λίγο από το παρελθόν τους θα τους καταλάβω. Αν γνωρίζω για τις εμπειρίες τους θα τους εξηγήσω. Αν ξέρω τα λάθη τους θα τους δικαιολογήσω. Αν διακρίνω τα κίνητρα τους θα τους έχω μάθει. Σε αρκετές περιπτώσεις όταν γνωρίζεις τους γονείς κάποιου είναι σαν να ανακαλύπτεις ένα μέρος της ζωής του, μια διαφορετική όψη του χαρακτήρα από αυτή που έχεις συνηθίσει.

Κλείνω τα μάτια μου και βυθίζομαι στο νερό. Τα ανοίγω. Κοιτάζω τους γονείς μου. Πέρασα το σύνολο των εφηβικών μου χρόνων θεωρώντας ότι δεν τους μοιάζω. Μου έδινε μια ευχάριστη ανεξαρτησία αυτό. Με ανακούφιζε. Με μια πιο ξεκάθαρη ματιά όμως έχω υιοθετήσει πολλά δικά τους πράγματα. Το βλέπω. Από καθημερινές συνήθειες μέχρι στάσεις και συμπεριφορές. Το βράδυ πριν κοιμηθώ, τρίβω τα πόδια μου μηχανικά όπως η μαμά μου, λατρεύω τα γλυκά όπως η μαμά μου, κοιμάμαι με την ίδια ευκολία όπως η μαμά μου, είμαι ακατάστατη όπως ο πατέρας μου, αλλάζω κανάλια με την ίδια ταχύτητα με τον πατέρα μου (καμιά φορά χωρίς καν να δω την εικόνα), φοράω τα παπούτσια και μετά διασχίζω το σπίτι για να πάρω τα κλειδιά την τελευταία στιγμή όπως ο πατέρας μου, τρώω βιαστικά και λαίμαργα όπως ο πατέρας μου, απότομη όταν ξυπνάω το πρωί όπως ο πατέρας μου και ένα σωρό άλλα. Αν βουτήξω και άλλο πιο βαθιά, διαπιστώνω ότι αδυνατώ να δώσω ξεκάθαρες απαντήσεις στο εαυτό μου.. Είμαι ρεαλίστρια όπως η μητέρα μου ή ρομαντική σαν τον πατέρα μου? Ισορροπώ ανάμεσα στον εγωισμό (του πατέρα μου) και την επίμονη (της μητέρας μου)? Είμαι κοινωνική όπως εκείνη η εσωστρεφής σαν εκείνον? Είμαι φιλόδοξη σαν το πατέρα μου ή προσγειωμένη σαν την μάνα μου?Σταθερή η ασταθής? Ευάλωτη ή δυνατή? Λογική ή συναισθηματική? Τελικά τι είμαι? Η μάλλον Αυτή είμαι...? Ένα πιστό αντίγραφο των γονιών μου? Αποτέλεσμα των απωθημένων τους ή των επιλογών τους άραγε?

Τώρα ξέρεις για μένα μόνο που νιώθω λίγο ψεύτικη... Σχεδόν σαν κούκλα.