Δεσμευμένες λέξεις

Υπάρχουν λέξεις με χαμένα νοήματα. Νοήματα που ψάχνεις να βρεις αν είναι αληθινά μια ολόκληρη ζωή. Έβλεπα συνήθως ανθρώπους να εγκλωβίζονται στο εξιδανικεύμενο νόημα της λέξης που υπαγόρευαν οι άλλοι για αυτους. Τους παρατηρούσα καθώς "κόβονταν" πριν μιλήσουν, πριν ανταποκριθούν σε αυτά που τους έλεγα, σε αυτά που εκείνοι ένιωθαν για έμενα. Επέτρεπαν στην υποψία να τρυπώνει μέσα μου, εξαιτίας της σιωπής τους και με στεναχωρούσε αυτό.
Σαν να υπήρχε πάντα μια απαγορευμένη ζώνη μεταξύ μας που δεν μπορούσαμε να διασχίσουμε. Οι λέξεις ήταν δεσμευμένες για αυτούς, δεν μπορούσαν να τις χρησιμοποιήσουν. Η συνείδηση τους, οι ενοχές τους, η λογική τους, τις έπνιγε πάντα κάπου στην διαδρομή για το στόμα. Τους τιμωρούσε αν την πρόφεραν, καθώς αποκαλύπτονταν κάτι λίγο από το νόημα της. Έλεγαν άραγε ψέμματα στον εαυτό τους ότι δεν ήταν έτοιμοι να αποκαλύψουν αυτό που ένιωθαν και κρύβονταν πίσω από τη σιωπή ή μήπως δεν ήθελαν μαζί μου μια εμπιστοσύνη που χτίζουν τα ψέμματα ? Ήταν δειλία ? Yποκρισία ή ειλικρίνεια που δεν μπορούσα απλώς να δεχτώ? Δεν ξέρω. Πάντα όμως οδηγούσε σε μια αμηχανία. Την δική μου. Έβρισκα τον εαυτό μου κάπου στο ενδιάμεσο του νοήματος και των λέξεων να αιωρείται. Προσπαθούσε να ισορροπήσει. Μετάνιωνε που το ξεστόμισε, που βιάστηκε και τα ομολόγησε όλα τόσο σύντομα και τόσο απλά σαν να ήταν ψεύτικα.
Έτσι έμαθα και έγω να είμαι διαφορετική μαζί τους. Υπήρχαν σκοτεινές περιοχές που δεν πλησίαζα όταν ήμουν μαζί τους. Το βλέμμα, το σώμα έλεγε αυτά που πεισματικά το στόμα αρνούταν να πει, αλλά εμένα δεν μου έφτανε. Με τον καιρό όμως συνήθισα μαζί τους. Λίγο λίγο απονέκρωνα ένα κομμάτι μου. Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να τους μοιάζω.
Πριν λίγες μέρες χτύπησε το τηλέφωνο μου. Μια φίλη που είχε να με δει καιρό. Περάσαμε όμορφα χρόνια μαζί. Πολλά γέλια, προβληματισμοί, ξενύχτια ήρθαν στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τις όμορφες κοινές στιγμές παρόλο που διαφωνούσαμε πάντα σαν χαρακτήρες . Μας χώριζαν πολλά πράγματα. Τώρα μας χώριζαν όμως και τα χιλιόμετρα. Κάποια στιγμή πριν κλείσει το τηλέφωνο μου είπε "Μου λειψες πολύ.." και ήταν σαν να ηλεκτρίστηκε η γραμμή, και πέρασε μέσα από το καλώδιο. Πάγωσα για λίγο. Εκβίασα τον εαυτό μου για μία απάντηση. Τον πίεσα να καλύψει το κενό της σιωπής μας. "Και σε μένα..." της είπα. Γέλασα αμήχανα. Έκλεισα το τηλέφωνο.
Αναρωτιέμαι ποιος είναι χειρότερος ψεύτης, αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του ή στους άλλους? Είναι χειρότερο να λες κάτι που δεν νιώθεις ή να νιώθεις πολλά αλλά να μην τα ομολογείς? Τελικά χάνουν οι λέξεις το νόημα που έχουν όταν ειπωθούν ή όταν παραμείνουν κρυφά μυστικά?