Ομολογώ ότι είχα ξεχάσει πως είναι να μένεις σε ένα "αντρικό" σπίτι. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και εύκολα εκεί. Στο ψυγείο υπάρχουν πάντα τα απαραίτητα και βασικά είδη, δηλαδή το εξής ένα: μπύρες. Στο μπάνιο δεν υπάρχουν ένα σωρό άχρηστα είδη γυναικείας ματαιοδοξίας: μάσκες, κρέμες, έλαια, χίλια δυο αρώματα κτλ. Υπάρχει ένα που κάνει και για τα μαλλιά και για το σώμα. Both ways :) Πλάϊ στο κρεβάτι αν απλώσεις το χέρι σου δεν υπάρχει κομοδίνο αλλά ένας ενισχυτής. Η βιβλιοθήκη χρησιμοποιείται για να φιλοξενεί cd και όχι βιβλία. Αλλά και οι χρωματικές επιλογές στα ρούχα εξίσου περιορισμένες ήταν. Μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα σε μια μαύρη μπλούζα The ocean, μια μαύρη μπλούζα Killswitch Engage και μια μαύρη μπλούζα από το Rockwave του 2001. Τώρα που το σκέφτομαι υπήρχε και μία χρωματιστή, όχι ακριβώς αυτό που περίμενα ... μία της Milan.
Εκεί που βούλιαζα μέσα στην πολυθρόνα, παρατήρησα τον πίνακα ανακοινώσεων. Ξαφνικά ένιωσα σαν να έσκασε ένα μπαλόνι που μέχρι πριν πετούσε ανέμελα στην ατμόσφαιρα του χώρου. Κάποτε υπήρχε μια φωτογραφία μου εκεί. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα βγάλει μόνη μου και αυτός την θεωρούσε ξεχωριστή και την είχε τοποθετήσει στον πίνακα ανακοινώσεων. Αν και δεν μου άρεσε η φωτογραφία, μου άρεσε η κίνηση του και έτσι δεν έκανα ποτέ παράπονα. Τώρα δεν ήταν εκεί.
Υπάρχει μια αναλογία ανάμεσα στον συναισθηματικό χώρο που καταλαμβάνουμε σε μία σχέση και στον πραγματικό χώρο και χρόνο που απαιτούμε να κατέχουμε. Νομίζω συνδέεται έμμεσα ή άμεσα με την συναισθηματική μου κάλυψη και τις ανασφάλειες που γεννιoύνται από την έλλειψη της. Καμιά φορά είναι δύσκολο να σχηματίσει ο καθένας έναν κύκλο τριγύρω του χωρίς να είναι τείχος αλλά το προσωπικό του περιθώριο.
Είναι σαν το μπαλόνι ηλίου που σου αγόραζαν όταν ήσουν μικρός και το δένανε στο χέρι σου, εσύ ήθελες να το έχεις αλλά δεν το ήθελες δεμένο.Σκεφτόσουν ότι θα είναι καλύτερο απλώς να το κρατάς. Έπειτα μια στιγμή καθώς το κρατούσες απλώς γλιστρούσε από το χέρι σου και πετούσε ψηλά. Καθώς το έβλεπες να χάνεται εσύ δεν ήξερες αν σου αρέσει ή αν λυπάσαι που είναι ελεύθερο πλέον..
Εκεί που βούλιαζα μέσα στην πολυθρόνα, παρατήρησα τον πίνακα ανακοινώσεων. Ξαφνικά ένιωσα σαν να έσκασε ένα μπαλόνι που μέχρι πριν πετούσε ανέμελα στην ατμόσφαιρα του χώρου. Κάποτε υπήρχε μια φωτογραφία μου εκεί. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα βγάλει μόνη μου και αυτός την θεωρούσε ξεχωριστή και την είχε τοποθετήσει στον πίνακα ανακοινώσεων. Αν και δεν μου άρεσε η φωτογραφία, μου άρεσε η κίνηση του και έτσι δεν έκανα ποτέ παράπονα. Τώρα δεν ήταν εκεί.
Υπάρχει μια αναλογία ανάμεσα στον συναισθηματικό χώρο που καταλαμβάνουμε σε μία σχέση και στον πραγματικό χώρο και χρόνο που απαιτούμε να κατέχουμε. Νομίζω συνδέεται έμμεσα ή άμεσα με την συναισθηματική μου κάλυψη και τις ανασφάλειες που γεννιoύνται από την έλλειψη της. Καμιά φορά είναι δύσκολο να σχηματίσει ο καθένας έναν κύκλο τριγύρω του χωρίς να είναι τείχος αλλά το προσωπικό του περιθώριο.
Είναι σαν το μπαλόνι ηλίου που σου αγόραζαν όταν ήσουν μικρός και το δένανε στο χέρι σου, εσύ ήθελες να το έχεις αλλά δεν το ήθελες δεμένο.Σκεφτόσουν ότι θα είναι καλύτερο απλώς να το κρατάς. Έπειτα μια στιγμή καθώς το κρατούσες απλώς γλιστρούσε από το χέρι σου και πετούσε ψηλά. Καθώς το έβλεπες να χάνεται εσύ δεν ήξερες αν σου αρέσει ή αν λυπάσαι που είναι ελεύθερο πλέον..
19 comments:
όπως λέει και η στελλα κονιτοπούλου -γιατί αυτά που έχουμε,ποτέ δεν τα εκτιμάμε,τα θεωρούμε σίγουρα και τα παραπετάμε..
Πάντως αφου το γενικεύεις επί των αρρένων (και όχι ότι πέφτεις έξω), θα πρεπε να κάνεις και την ανάλογη γενίκευση επί των θήλεων - καθώς τέτοιοι συλλογισμοί είναι θηλυκού γένους...συνήθως..όχι?
δεν θα συμφωνησω μιμης ζερβος.
ακομη και εγω (που ειμαι αρρεν) εχω κανει τετοιους (θυληκους) συνειρμους αρκετες φορες χωρις ομως να τους δινω τοσο μεγαλη εκταση και σημασια.
στον ανθρωπο ειναι κυριως και στην αλληλεπιδραση του με το περιβαλλον.
Ειχα πρωην π.χ που ηταν τοσο μα τοσο φλου, που εκνευριζομουν. να μιλαει απλα για να μιλαει...να κανει οτι κανει απλα για να της δωσεις σημασια και διαφορα αλλα τετοια χαζα(ημουν μικρος τοτε και τα αντεχα). Εχω νιωσει και εγω ετσι αλλα οχι με φωτογραφια .... απλα περνανε πραγματα απο το μυαλο σου,λιγο αχνα και προσπαθεις να πεισεις τον εαυτο σου πως μπορει να κανεις και λαθος...
βεβαια αυτο το μαθαινεις αργα ή γρηγορα.
Το σημαντικο ειναι να σκεφτομαστε ακομη και τετοιες λεπτομεριες αλλα να μην μας ριχνουν:)
Δεν θα κολλούσα σε μία φωτογραφία. Βασικά θα γελούσα αν έβλεπα πίνακα ανακοινώσεων.
Πάντως έχω και γω την μπλούζα του RockWave 2001, αλλά "ο κόσμος προχώρησε παραπέρα" και δεν θα μπορούσα να την φορέσω ξανά.
Εγώ από την άλλη χαιρόμουν που ήταν ελεύθερο πλέον, και που συνέβαλλα κι εγώ σ' αυτό.
(είναι κακό αυτό γιατρέ μου; να το κοιτάξω;)
Αυτό με τη φωτογραφία συνέβη και σε μένα. Μήπως και βγήκε άκρη... Τα συναισθήματα αλλάζουν... Άλλωστε πόσο προσωπικό χώρο να πιάσει μια φωτογραφία; Όσο κι αν χαιρόμαστε να ελευθερώνουμε το μπαλόνι, στο τέλος θα μας λείψει γιατί ήταν δικό μας, τώρα δε θα 'ναι πια, ελεύθερο μεν, αλλού δε...
Ανασφαλειες..Φυσικα και σε ενοχλει.Το θεμα ειναι να εχεις την δυναμη να μην το σχολιασεις.
@μίμης ζερβός,
μου κάνεις πρόταση για νέο ποστ?
Ok θα βάλω κάποιον άλλο να περιγράψει το δικό μου σπίτι.
@γιώργο,
απλώς είναι λίγο δύσκολο ..
@thesikaleon,
για φανελάκι μέσα στο σπίτι καλή είναι.
@spy,
μήπως σου αγοράζανε και μαλλί της γριάς μαζί με το μπαλόνι? Μήπως για αυτό δεν σε ενοχλούσε? :Ρ
@γυάλινο δάκρυ,
νομίζω ότι δεν είναι ο χώρος που καταλαμβάνει μια φωτογραφία (σιγά δλδ! ) αλλά περισσότερο οι αναμνήσεις που κουβαλάει μαζί της :)
@entelech1a,
δεν συμφωνώ. Με το να μην τα σχολιάζεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κιόλας. Σίγουρα όταν δεν τους δίνεις αρκετό χώρο, δεν τα μεγαλοποιείς στο μυαλό σου, αλλά δεν λύνονται και αυτομάτως.
She μου έχει κι εκείνος αυτό το μυστικό κουτί που λέγαμε. Ναι. Μέσα σ'αυτό χωράνε τα μεγαλύτερα μπαλόνια του κόσμου και ο πίνακας ανακοινώσεων
δεν σβήνει καμμιά μνήμη και ας μας το κρατάει μυστικό.
Τι σημασία έχει που στο δικό μου ψυγείο υπάρχει και light μαγιονέζα;
;-)
:)
Με πρόλαβε η Μαρουλίτα αυτή τη φορά!
Ναι, μάλλον οι μνήμες δε θα σβηστούν απλά γιατί η φωτογραφία έφυγε από εκεί..
Καταλαβαίνω όμως.Όσο και να το ξέρουμε πως κάτι υπάρχει...πάντα θέλουμε μια μαρτυρία, κάτι απτό για να σιγουρευτούμε ή απλά να χαμογελάσουμε :)
Τουλάχιστον και εγώ έτσι νομίζω!
Όταν άφησα το μπαλόνι-γοργόνα μου ελεύθερο...το μετάνιωσα αμέσως και προσπάθησα να το φτάσω ξανά!Ήταν αργά όμως, έριξα πολύ κλάμα.Το ομολογώ :)
Αγωνιστικοί χαιρετισμοί she μου ;)
Έγραφα ενα ωραίο σχόλιο και ξαφνικά δεν ξέρω τι πάτησα και βρέθηκα σε εναν από τους σελιδοδείκτες μου και το σχόλιο μου διαγράφηκε.Οπότε θα σου πω τώρα για εκείνη τη φορά που μια φίλη μου μού αγόρασε ενα μπαλόνι nemo που τελικά ήταν marlin γιατί είχε 2 πτερύγια κανονικά κι οχι ενα μεγάλο κι ενα μικρό όπως είχε ο nemo και πάνω που το συνειδητοποίησα και πήγα να το πω μου έφυγε από το χέρι αλλά δε στεναχωρήθηκα γιατί σκέφτηκα ότι έπρεπε να φύγει από μένα και να πάει να ψάξει το nemo :))
Φιλάκια she μου :)) καλησπέρα!
Όταν τελειώσει κάτι, προσέχεις την παραμικρή λεπτομέρεια στην ζωή του άλλου. Η αλήθεια όμως είναι πως ποτέ δεν θα μάθεις πως νιώθει για σένα ή πως του στοίχισε.
Είναι άδικο να κάνεις συνειρμούς για τον άλλο.
Και αυτό στο λέω από προσωπική εμπειρία των τελευταίων βδομάδων....
@ Μαρουλίτα έχεις δίκιο, καθένας έχει το κουτάκι του και στην τελική πρέπει να το σέβεσαι κιόλας! :)
Στο δικό μου ψυγείο πάντως υπάρχει philadephia :P
@Μπιριμπιριμπομ μου, ναι μάλλον επιβεβαιώση έψαχνα..
Μπαλόνι γοργόνα ε; Ωραια που ήταν τότε..
Φιλάκια Φιλάκιαααα :))
@Kleine wellcome back:)
χαχαχα! Παίζει να μαζεύονται όλα μαζί παρέα τα μπαλόνια εκεί ψηλά ε;
Φιλάκιαααααα!
@Τουλίπα μου :)
Πιστεύω ο χρόνος βοηθάει, ξεθολώνει το μυαλό, ξεκαθαρίζει τις καταστάσεις, ηρεμεί τα πράγματα.
We'll see..
Ψάξε μέσα στην ψυχή σου γιατί σε ενόχλησε που η φωτοραφία σου δεν ήτανε στην γνωστή και τόσο οικεία θέση για σένα..Οι αναμνήσεις μας δυστυχώς συνδέονται με ένα σωρό συμπτώσεις που με το πέρασμα του χρόνου μας ενοχλούν..
Προσωπικά πάντα άφηνα τα μπαλόνια να πτάξουν στον ουράνο..τα κρατούσα μια μέρα τα χαιρόμουνα και μετά στον ουρανό..
Καλό ξημέρωμα.
δεν ξέρω γιατί μα όταν διάβασα τις σκέψεις σου, μου ήρθε στο μυαλό ένας στίχος της πάτι σμιθ
i dont fuck much with the past
but i fuck plenty with the future
@neni,
θα το προσπαθήσω μόλις είμαι έτοιμη.
Καλώς ήρθες :)
@dr. aparadektos, αν είναι όπως το λενε οι στίχοι τότε I've screwed it up :P
Καλως ήρθες!
εκτος από τη μουσική - σταθερή αξία-, μου άρεσε το κείμενο...
σύνθετη σκέψη, ερεθιστική, που εξελίσσεται απροσδόκητα...
@aerostatik,
Θα κοκκινίσω.. :)
δικαιολογημένα, αφού το κείμενο είναι κόκκινο...
@aerostatik, μέσα είσαι ;)
Δημοσίευση σχολίου