Τυφλός σκοπός

Πρέπει να έχουν περάσει περίπου 2 χρόνια. Θυμάμαι επέστρεφα στο παλιό μου σπίτι ανηφορίζοντας στην Εθνικής Αμύνης μετά από μάθημα στην σχολή. Πάλι κάτι περίεργες σκέψεις με κύκλωναν, κάτι φράσεις από συζητήσεις με ρουφούσαν πάλι και αγνοούσα την Άνοιξη που φόραγε τα καλά της και στολιζόταν παντού τριγύρω. Εγώ ταξίδευα αλλού, σε κάτι όνειρα για ταξίδια και χώρες που δεν είχα πάει, πράγματα που δεν είχα κάνει και ένιωθα μια ζήλια και δυσφορία μαζί για εκείνους που το είχαν καταφέρει. Κάποια στιγμή ενώ μερικά λουλούδια από κάτι δέντρα είχαν τρυπώσει στα μαλλιά μου, και εγώ εκνευρισμένη προσπαθούσα να τα βγάλω άκουσα ένα υπέροχο ήχο. Σταμάτησα και πρόσεξα λίγο. Ήταν ένας μικρός παππούλης καθισμένος πρόχειρα σε ένα χτυπημένο τελάρο, κρατούσε ακορντεόν και έπαιζε μια γλυκιά μελωδία. Το βλέμμα του ήταν κάπου παγωμένο στο κενό, σαν ξεχασμένο. Ήταν τυφλός. Άρχισα να καθυστερώ τα βήματα μου καθώς τον πλησίαζα για να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να τον παρατηρήσει. Θυμάμαι ακόμη τι φορούσε. Ένα καφέ σακάκι, λίγο φθαρμένο με ένα λευκό μαντηλάκι στο πέτο. Ξαφνικά ένιωσα απαίσια από την περίσσια αξιοπρέπεια του ανθρώπου αυτού. Την ίδια στιγμή που εγώ μιζέριαζα επειδή δεν είχα ταξιδεύψει ως την Γαλλία για να θαυμάσω το πύργο του Άϊφελ ή ως την Ιταλία να δω το Κολοσσαίο, μπροστά μου βρίσκοταν κάποιος που δεν μπορούσε να δει καν το ανθισμένο δέντρο που βρίσκοταν πάνω από το κεφάλι του. Ένιωθα τόσο απαίσια που είχα την πολυτέλεια να με απασχολούν τα χαζοπροβλήματα μου, να μιζεριάζω μέσα στην άψογη συγκριτικά ζωή μου. Απερίγραπτη αηδία για τον εαυτό μου με πλημμύρισε. Τις επόμενες μέρες κάθε φορά που τον συναντούσα άδειαζα το πορτοφόλι μου ντροπιασμένη, χωρίς να αντικρύζω το τυφλό του βλέμμα. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για αυτόν. Αρκετό καιρό αργότερα σε μια εκπομπή στην τηλεόραση είδα τον παππού ξανά. Ο παππούς είχε ταλέντο στα μαθηματικά, γνώριζε ακολουθίες αριθμών και μπορούσε να λύνει δισεπίλυτα προβλήματα με βάση αυτές. Είχε αντιληφθεί κάποιο κρυφό νόημα των μαθηματικών χωρίς καν να βλέπει. "Τι ειρωνεία!" σκέφτηκα. Να βρίσκεσαι τόσο κοντά στην επιστήμη (μερικά μέτρα από τη Σχολή Θετικών Επιστημων του ΑΠΘ) και όμως ταυτόχρονα τόσο μακριά . Την στιγμή που στην πόρτα της ΣΘΕ μπαινόβγαιναν ένα σωρό αδιάφοροι φοιτητές στις πλάτες των χορηγών γονιών τους. Και αυτοί ήταν τυφλοί με διαφορετικό τρόπο. Είχαν ένα τυφλό σκοπό. Δεν ήξεραν γιατί βρίσκονταν εκεί.
Άλλαξα σπίτι, γειτονιά, ανθρώπους. Τα βήματα μου με οδηγούσαν όλο και πιο αραιά προς τα εκεί πια. Τον παππούλη δεν το ξαναείδα, ούτε ξαναάκουσα για αυτόν.
Έλπίζω να είναι καλά..
Ελπίζω να βρω το σκοπό μου..