Παράλληλα Σύμπαντα

Είχα διαβάσει κάποια στιγμή μια θεωρία σχετική με τα παράλληλα σύμπαντα σύμφωνα με την οποία κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε μία επιλογή, τότε συμβαίνει κάθε εκδοχή. Στην δική μας πραγματικότητα εξελλίσεται η επιλογή που κάναμε ωστόσο σε έναν άλλο κόσμο εξελίσσεται η εκδοχή που απορρίψαμε. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία άπειρων πραγματικοτήτων και συμπάντων που εξελίσσονται παράλληλα χωρίς ποτέ να συναντιούνται. "Quite impressive!" σκέφτηκα και κατευθείαν μπουρμπουλήθρες ονείρων κατέκλυσαν το δωμάτιο μου. Αν μπορούσε να εκτελείται κάθε εκδοχή μιας απόφασης που λαμβάνω τότε με πόσους εναλλακτικούς τρόπους θα μπορούσα να ζήσω την ζωή μου;Με πόσους εναλλακτικούς τρόπους μπορείς να ζήσεις την ίδια -την μία και μοναδική- ζωή σου; Αν βρισκόμουν σε εκείνο ακριβώς το σημείο-κόμβο που μπορούσα να αποφασίσω πως θα ήθελα να είμαι ή πως να ζω, πόσα διαφορετικά πράγματα θα μπορούσα να είμαι ή τελικά να καταλήξω; Με φαντάζομαι αλλιώς, κάπου , κάπως , κάποτε.. Σκέψεις με πλημμυρίζουν και κλείνω τα μάτια μου...

Εναλλακτικό σύμπαν 1

Ανοίγω τα μάτια. Κάθομαι σε μία πολυθρόνα πλάϊ σε ένα μπλε παράθυρο καλυμμένο με μία λευκή κουρτίνα. Ένα μικρό παιδί στέκεται απέναντι μου και με κοιτάζει στα μάτια. Σφίγγω την γροθιά μου, την φέρνω κοντά στο στήθος μου. Την ακουμπάω στην καρδιά μου. Την ανοίγω απομακρύνοντας την, σαν να απελευθερώνεται κάτι. Ψιθυρίζω «Αγάπη». Διαβάζει τα χείλη μου και επαναλαμβάνει. Αγάπη στην νοηματική.. Του δίνω ένα φιλί στο μάγουλο και βγαίνω έξω. Φυσάει πολύ. Πριν φύγω του δίνω ένα λουλούδι από αυτά στο καλάθι μου. Ανεβαίνω στο ποδήλατου μου και περνάω από την παραλία. Την χαζεύω λιγάκι έτσι γαλάζια και ήρεμη, απέραντη και όμορφη να στέκει μπροστά μου και ηρεμώ και εγώ μαζί της. Κλείνω λίγο τα μάτια μου...

Εναλλακτικό σύμπαν 2

Ανοίγω τα μάτια. Είμαι σκυμμένη και φοράω γάντια. Σκαλίζω σε φρέσκο χώμα. Κάνω σχήματα δικά μου. Τριγύρω μου πολύχρωμοι πανσέδες, μαργαρίτες, πετούνιες, τριαντάφυλλα, κρίνοι. Γλυκό Ροζ, φωτεινό κίτρινο, έντονο κόκκινο, μοναδικό φούξια. Ένα ανθισμένο μυρωδάτο όνειρο. Ακούω το κουδουνάκι της πόρτας. Μπαίνει κάποιος. Αγκαλιάζω τα λουλούδια και σηκώνομαι. Χαμογελάω και τα προσφέρω. Ανοίγει την αγκαλιά του χωρίς σκέψη. Η μυρωδιά τους μας μεθάει και κλείνω τα μάτια μου...

Εναλλακτικό σύμπαν 3

Ανοίγω τα μάτια. Χαμηλά φώτα και κόκκινο στους τοίχους. Παρέες δεξιά και αριστερά σιγομουρμουρίζουν. Κεριά τρεμοπαίζουν και τα πρόσωπα αχνοφαίνονται. Δεν μπαίνω στον κόπο να διακρίνω φυσιογνωμίες. Ήχοι πιάνου συνθέτουν την μελωδία. Κάθομαι πλάϊ του και βλέπω τα δάχτυλα του να αγγίζουν απαλά και γρήγορα τα πλήκτρα. Προσπαθώ να ακολουθήσω αλλά χάνομαι, με συνεπαίρνει η μελωδία. Πίνω μια γουλιά και καθώς με καίει μου δίνει το μικρόφωνο. Η καρδιά μου πάλλεται στο στήθος μου. Ξεχνάω τους άλλους κοιταζόμαστε και ψιθυρίζουμε το σκοπό μαζί. Για μια στιγμή κλείνω πάλι τα μάτια...

Εναλλακτικό Σύμπαν 4

Ανοίγω τα μάτια. Σκόνη παντού. Τινάζομαι, προσπαθώ να την απομακρύνω, φτερνίζομαι. Συνεχίζω να ψάχνω. Το πάτωμα είναι ξύλινο. Τα ράφια επίσης. Μερικά κιτρινισμένα βιβλία. Kαθένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο. Κάτι λίγες αράχνες. Μερικά καινούρια και μερικά παλιά, παντού όμως βιβλία. "Μήπως παλιά με καινούρια κεφάλαια;"αναρωτιέμαι. Ψάχνω αλλά δεν είναι αλφαβητικά. Είναι όλα εκεί τοποθετημένα αυτοβιογραφικά. "Ποιανού η ζωή είναι μπροστά μου;" ψιθυρίζω.. Πιάνω ένα και μυρίζω τις σελίδες. Αρχίζω να θυμάμαι... Καθώς περπατώ, ακούγονται τα ξύλινα βήματα μου..