Στερεότυπα Ι

Σκέφτομαι ότι τα στερεότυπα καλύπτουν ένα μέρος της αλήθειας που δεν γνωρίζουμε ή απλώς φοβόμαστε να ανακαλύψουμε. Κρυβόμαστε. Νιώθουμε ασφάλεια. Μας γεμίζουν με την πεποίθηση της σιγουριάς. Ταυτόχρονα, παρεμβάλλονται στην επικοινωνία μας με τους άλλους, δημιουργώντας παράσιτα οπότε και επιβεβαιώνονται εκ νέου.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα από έναν άντρα συγγραφέα. Ένιωσα έναν απερίγραπτο ενθουσιασμό να με συναρπάζει. Μου φάνηκε τόσο εκπληκτικά όμορφος ο τρόπος με τον οποίο παρατηρούσε τον κόσμο και αντιλαμβανόταν τα συναισθήματα του που μεμιάς τον λάτρεψα. Ήταν σαν να έβλεπα να ξετυλίγονται μπροστά μου λεπτά νήματα της καρδιάς του που μέχρι πριν κρατούσε σκοτεινά καλά κρυμμένα, τελείως μυστικά. Αυτός και όλοι οι άντρες μαζί του. Απλώνονταν μπροστά μου και έπειτα πλέκονταν ξανά αναδύοντας μια γλυκιά οικειότητα, καθώς γύριζα λαίμαργα τις σελίδες του βιβλίου. Μια άγνωστη ευάλωτη πλευρά που μέχρι τότε αγνοούσα παρουσιαζόταν μπροστά μου. Επειδή απλώς δεν την γνώριζα, νόμιζα -η ηλίθια- ότι δεν υπάρχει κιόλας. Έως τότε, υπήρχε για μένα, μια γραμμή οριοθέτησης ανάμεσα στα δύο φύλα που δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στις σαφείς εξωτερικές διαφορές αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβανόμασταν τα γεγονότα. Οι άνδρες είναι αυτό, εκείνο, το άλλο.. «Μα με τι μαλααακίες μας μεγαλώνουν..!» σκεφτόμουν αηδιασμένη μετά. Αυτός μπορεί να τα περιγράψει καλύτερα από οποιοδήποτε ευαίσθητο, γυναικείο, ευγενικό νου και όχι απλώς να τα περιγράψει σαν μια υποθετική εικόνα που φαντάζεται, τα ένιωθε για αυτό και με άγγιζαν όσα έγραφε. Ξαφνικά κάτι άλλαζε. Έβλεπα μια διαφορετική όψη της εικόνας που υπέθετα ότι έφτιαχνα καθώς ενώνονταν τα κομμάτια του παζλ. Ήταν η απρόσμενη για μένα ταύτιση που ένιωθα για το πρόσωπο του. Τόσο δυνατή και τόσο ξαφνική. Μια έκπληξη που δεν περίμενα. Σχεδόν έλξη. Θυμάμαι διάβασα και τα υπόλοιπα βιβλία του με μανία και ανακάλυψα και άλλες λεπτομέρειες για την ζωή του. Έπειτα διάβασα και άλλο ένα και άλλο ένα. Στο τέλος αποτελούσε απλώς τεκμήριο. Ήταν ακριβώς το ίδιο και για τους δύο. Η ευάλωτη συναισθηματική πλευρά ήταν κοινή. Δεν υπήρχε διαχωρισμός για τα δύο φύλα στον πόνο, την λύπη, την χαρά, τον έρωτα. Μόνο διαφορετικές λεπτομέρειες ίδια πάντα όμως η ουσία. Περνώντας τα χρόνια δεν αποτελεί πλέον καμία έκπληξη. Γυρνώντας σελίδες είτε βιβλίων είτε της προσωπικής μου ζωής, ακόμα και τριγυρίζοντας σε blogs, μου είναι πλέον τελείως ξεκάθαρο. Το βλέπω παντού. Μπορώ να αντιληφθώ περισσότερες ομοιότητες από ποτέ. Και όχι δεν ήταν το βιβλίο που έκανε την διαφορά. Το βιβλίο ήταν απλώς ένα ερέθισμα για να αντιληφθώ ότι η αλήθεια είναι κρυμμένη κάπου αλλού από όπου μέχρι τότε μου υποδείκνυαν οι άλλοι. Ακόμη και τώρα βέβαια μπορεί να ξεχάσω να αφαιρέσω κάποια διαφανή μεμβράνη προκατάληψης καθώς σπεύδω να αποκαλύψω την αλήθεια. Δεν σημαίνει ότι κάλυψα την διαδρομή μου, εξάλλου έχω πολύ δρόμο μπροστά μου. Όσο για τους άντρες, φυσικά δεν έχει πάψει να με συγκινεί αυτή η «άλλη» πλευρά τους. Βασικά νομίζω ότι την αγαπάω, μην τους το πείτε όμως.! Σσσσς…!