Ηχώ

Διάβαζα παλιότερα για τον έρωτα και την αγάπη σε βιβλία. Με ενθουσιασμό ρουφούσα τις λέξεις, τις εικόνες, τις ιστορίες. Με προσμονή ζούσα κάτι λίγο από τα νοήματα που ανακάλυπτα. Μερικά χρόνια αργότερα, διαπίστωνα πως η πραγματικότητα διαφέρει. Μετά από ένα πεπερασμένο αριθμό βημάτων στο μονοπάτι του έρωτα, έρχεσαι αντιμέτωπος με την κάθετη τέμνουσα του, την Απομυθοποίηση. Αν δεν την βρεις εσύ, σε βρίσκει εκείνη από μόνη της. Δεν υπάρχει περίπτωση σίγουρα θα συνάντηθείτε. Αρχικά θα σου κλείσει το μάτι και θα σου συστηθεί μόνο σαν Ωριμότητα γρήγορα όμως θα καταλάβεις την διπλή ταυτότητα της. Μέχρι να συνειδητοποίησεις το διπρόσωπο χαρακτήρα της θα έχει ήδη αρχίσει να κοιτάς, να παρατηρείς με μια λανθάνουσα, ύπουλη επιφυλακτικότητα και ψήγματα μόνιμης καχυποψίας θα στερεώνονται σταδιακά μέσα σου. Αυτή συντηρητικά θα το ονομάζει αναγκαία Εμπειρία εσύ θα το λες Συναισθηματική Προκατάληψη. Απόλυτα λογική και λεία, αναπόφευκτη ίσως, πάντα όμως προκατάληψη.
Τότε, λοιπόν, συνέθετα στο μυαλό μου την ίδια φανταστική εικόνα του εξιδανικευμένου μοτίβου που έπλαθαν και οι περισσότεροι. Κάπου εκεί στην κορυφή της σημαντικότητας προέβαλλε πάντα μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά - σύμβολο που μέσα της ξεχνάς τα πάντα, που χάνεσαι, κρύβεσαι, νιώθεις δυνατός, δεν σε νοιάζει τίποτα. Δεν σε νοιάζει τίποτα. Δεν σε νοιάζει τίποτα….. ακουγόταν σαν μια ηχώ κάθε φορά που με αγκάλιαζε. Η ηχώ ακουγόταν ξανά και ξανά. Δυνατά και επαναλαμβανόμενα. Προσπαθούσε να επιβληθεί στο απείθαρχο, ανήσυχο, συνεχώς αναστατωμένο μέσα μου. Περίμενα να δω αν θα είναι έτσι, αν θα διαλυθούν όλα. Μετρούσα την στιγμές αργά μέσα στον άπειρο χρόνο της σιωπής μας. Ένιωθα μια αγωνία για την ηρεμία που περίμενα και δεν ερχόταν. Με σκίαζε που δεν μπορούσα και εγώ να χαθώ όπως μου έλεγαν, όπως περίμενα, όπως διάβαζα. Με ενοχλούσε που δεν περνούσε ο πόνος μου, η θλίψη μου ακαριαία όπως νόμιζα. Περίμενα να έρθει εκείνη η μοναδική μαγική στιγμή της γλυκιάς ξεγνοιασιάς που φανταζόμουν να εξαφανίσει ότι στενάχωρο σκεφτόμουν. Περίμενα και δεν ερχόταν. Όσο περίμενα, αντί να χάνομαι, παρέμενα απλώς στάσιμη εκεί, να αγωνιώ που βρίσκομαι ακόμη στο ίδιο σημείο. Στην αρχή. Ένιωθα μόνη, να έχω ξεμείνει και να περιμένω την στιγμή... Την Στιγμή.
Τώρα δεν περιμένω. Τώρα απλώς ξέρω ότι δεν θα έρθει. Ξέρω ότι υπάρχει μια αγκαλιά που μπορώ να τρυπώσω αλλά όχι να χαθώ μέσα της. Όχι έτσι όπως νόμιζα. Υπάρχει μια αγκαλιά που δεν θα εξαφανίσει τα μαύρα σύννεφα που με ακολουθούν αλλά θα αφήσει τις λαμπερές, φωτεινές, αχτίδες να ξεπροβάλλουν ίσως λίγο περισσότερο. Ο πόνος δεν θα εξαφανιστεί , θα παραμείνει, θα είναι εκεί αλλά θα απαλύνει. Θα δροσίσει για λίγο τις ζεστές πληγές μου. Μπορώ να κλείνω τα μάτια μου εκεί μέσα σε αυτή την αγκαλιά και να νιώθω για λίγο ένα ήρεμο βαθύ ποτάμι να κυλάει νωχελικά μέσα στο στήθος μου, να μουδιάζει προσωρινά τον πόνο μου και τότε ξέρω ότι είναι εκεί. Είναι ακριβώς εκεί. Δεν με νοιάζει να βγει στην επιφάνεια να δηλώσει την παρουσία της. Δεν με νοιάζει να την ξετρυπώσω. Δεν με νοιάζει να την περιγράψω. Δεν με νοιάζει να της δώσω ένα όνομα γιατί μεμιάς θα αλλάξει μόλις την βαφτίσω. Θα μεταμορφωθεί και πάλι. Θα χάσει κάτι από την αξία της αν το ομολογήσω και δεν θέλω. Αρκεί μόνο το νόημα της, που νιώθω ξαφνικά να με γεμίζει... Αρκεί που είναι εκεί και την νιώθω να κυλάει σιωπηλά μέσα μου.