"Κλειστό λόγω Διακοπών"

Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί τι είναι το blog μου για για μένα. Ποιο ακριβώς κομμάτι της ζωής μου έρχεται να αναπαραστήσει ή μήπως να καλύψει; να συμπληρώσει; Τότε το ξανασκέφτομαι... Συνήθως περπατάω στο δρόμο με ένα σύννεφο από σκέψεις να με ακολουθεί. Να σου πω ότι το ξεκαθάρισα τελείως μέσα μου, όχι ψέμματα θα σου πω. Πολλά εξάλλου είναι θολά μέσα μου. Κάποια μου αρέσει να τα αφήνω έτσι. Άπροσδιόριστα. Υπαρκτά αλλά απροσδιόριστα. Θα σου πω όμως πως φαντάζομαι το blog μου... Θα σου πω τι μου θυμίζει λιγάκι.. Το blog είναι για μένα ένα μαγαζάκι, ξεχασμένο, χωμένο σε κάποιο στενό, σχεδόν μοναχικό. Μισοάδειο. Παίζει τι μουσική που μ'αρεσει. Έχει ησυχία και χαμηλά φώτα. Μπορώ να σκέφτομαι ότι θέλω χωρίς λογοκρισία. Χωρίς αναστολές. Γιατί όχι και χωρίς ενοχές...Καμιά φορά μιλάω με τον εαυτό μου εκεί, νανουρίζομαι από τις σκέψεις μου. Είναι σαν να τα πίνω εκεί μόνη μου, να λέω ότι θέλω να πω και στην καλύτερη των περιπτώσεων να είναι και ένας δυό φίλοι που έχουν πιάσει από μια καρέκλα, στρογγυλοκάθονται και τα λέμε... Το μαγαζάκι αυτο λοιπόν, κλείνει προσωρινά παιδιά. «Κλειστό λόγω διακοπών». Κατεβάζουμε λίγο τα ρολά. Πέφτουμε σε αδράνεια. Δεν σκεφτόμαστε και κατ' επέκτασιν δεν γράφουμε. Δημοσιουπαλληλική συμπεριφορά -ναι το ξέρω- το κλείνουμε από νωρίς. Εκπαιδευόμαστε σε περίπτωση που ολοκληρωθεί το όνειρο των γονιών (βλ. Διορισμός στο δημόσιο). Εκεί στην συνέντευξη επάνω για τον διορισμό (αυτές τις αντικειμενικές, τις αμερόληπτες, ξέρεις ποιες λέω..), θα τους το πω. Θα τους πω ότι πέρα από τις πιστοποιημένες μου γνώσεις (πτυχία, γλώσσες και τα συναφή), πέρα από τα κρυφά, υπονοούμενα μου προσόντα (βλέπε Τσέκου) –ναι απαραίτητα για μια θέση στο δημόσιο και πιο σημαντικά από τα άλλα- μπορώ να πέφτω και σε αδράνεια, να μην σκέφτομαι, να μην λειτουργώ καν. Έτσι για να υποστηρίζω καλά τον ρόλο μου σαν δημόσιος υπάλληλος. Τέλος πάντων, ξέφυγα του θέματος πάλι.

Ήρθε η ώρα. Έφτασε η ώρα να την κάνω. Μαζεύω βαλίτσες και φεύγω! Περιμένω ανυπόμονα να δω όσους έχω επιθυμήσει, όσους μου έχουν λείψει, όσους θέλω πολύ να αγκαλιάσω. Βέβαια θα δω και όσους δεν θέλω να δω. Πότε κάτι καλό δεν έρχεται μόνο του. Έχουμε αρχίσει να το συνηθίζουμε πλέον αυτό. Περιμένω ανυπόμονα τις τηγανόπιτες της γιαγιάς μου, τις κρασοκαταστάσεις και τις μυρωδιές των ψητών. Μπορώ να τις μυρίσω από τώρα σου λέω! Θέλω λίγο να "αδειάσω" , το έχω ανάγκη ρε γμτ! Η ζωή μου έχει αρχίσει να γίνεται σαν την τελευταία πίστα του Tetris. Ξέρεις που όλα κατευθύνονται προς τα πάνω σου αλλά διατηρείς την ψευδαίσθηση ότι θα προλάβεις να τα τακτοποιήσεις, να τα χωρέσεις, να τα ταιριάξεις εκεί που πρέπει. Θα φορέσω το υφάκι «Περνάω καλά και δεν με νοιάζει τίποτα» όπως το λαγουδάκι επάνω στην φωτογραφία και θα πάω να μυρίσω λουλούδια, να λιαστώ και θα τρέξω να πιάσω τον Μάη. Όποτε κάπου εδώ λέω ένα γειαααα... και σέρνω την βαλίτσα μου με τα ροδάκια -σου κουνάω το χέρι ρε χαζέ, δεν βλέπεις;;;-. Καλό Πάσχα σε όσους το γιορτάσουν. Καλές διακοπές για όσους θα είναι μόνο διακοπές και καλή ξεκούραση σε όσους είναι κουρασμένοι σαν και του λόγου μου! Τα λέμε μετά τις γιορτές...Εις το επανιδείν!