Μουσική ιστορία

Τον διέκρινε μέσα στο πλήθος. Ένιωσε την παρουσία του. Σχεδόν την μύρισε. Δεν μπορούσε να ξεχάσει αυτή την μυρωδιά είχε συνδεθεί με ότι πιο ανατριχιαστικό είχε ζήσει. Είχε ενωθεί με εικόνες ντροπής στο μυαλό του. Με εικόνες που τον έκαναν να ασφυκτιά, να ζαλίζεται και να ξερνάει. Να νιώθει απροποσανατολισμένος, ευάλωτος, αδύναμος. Του έφερναν εκείνο το αίσθημα της συνεχούς αρρώστιας. Αισθάνθηκε την ίδια αηδία να φτάνει πάλι μέχρι την άκρη των χειλιών του. Την φρίκη. Την αδυναμία. Την εκμετάλλευση. Τις εικόνες. Τα αγγίγματα .Την ανατριχίλα. Ήταν εκεί. Αυτή η στιγμή που περίμενε τόσα χρόνια, που είχε προετοιμαστεί, που τον ακολουθούσε χωρίς να το θέλει, που τον στοίχειωνε αλλά που έμαθε να ζει και να συμβιώνει μαζί της. Αυτή η στιγμή ήταν ακριβώς εκεί μπροστά του.
Προσπέρασε γρήγορα τους περαστικούς. Μερικοί τον κοίταξαν σχεδόν ενοχλημένοι. Έτρεξε λίγο βιαστικά. Τον είδε που ακολουθούσε την ίδια διαδρομή. Ένιωσε στιγμιαία μια ανακούφιση. Ήταν όπως τα είχε υπολογίσει. Έστριβε πάλι από εκείνο το ίδιο στενό. Επιτάχυνε ανυπόμονα το βήμα του. Βρέθηκε ακριβώς πίσω του. Είχε ησυχία. Μπορούσε σχεδόν να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του. Νόμιζε ότι θα ξεπηδήσει από το στήθος του, έτσι δυνατά που χτυπούσε. Τα χέρια του τρέμανε. Οι σφυγμοί του δυνάμωναν. Ο θυμός, η οργή, η καταπίεση, το αίσχος , η ντροπή όλα είχαν συσσωρευτεί αυτά τα χρόνια, έβγαιναν βιαστικά, σχεδόν βίαια από μέσα του, από τα ρουθούνια του, την αναπνοή του. Νόμιζε ότι δεν θα αντέξει. Φοβόταν μήπως δεν τα καταφέρει. Μήπως καταρρεύσει πριν προλάβει να κάνει αυτό που ήθελε. Αυτό που σχεδίαζε τόσα χρόνια. Αυτό που δεν μπορούσε να ξεπεράσει ήταν πλεόν μπροστά του. Ο χειρότερος του φόβος ήταν ακριβώς απέναντι του. Δεν θα το άντεχε να μην τα καταφέρει, έπρεπε να τελειώνει μαζί του. Τώρα και μία για πάντα.
Άπλωσε το χέρι του και τον ακούμπησε στον ώμο. Αύτος γύρισε ξαφνιασμένος, τελείως αιφνιδιασμένος. Δεν κατάλαβε τι συνέβαινε, του χαμογέλασε αμήχανα. Χωρίς να το καταλάβει, εκείνος τύλιξε τα χέρια του γύρω από το λαιμό του και τον έσπρωξε στον τοίχο. Είχε δέσει τα χέρια του εκεί σφιχτά γύρω από το λαιμό του. Ένιωθε την απεγνωσμένη ανάσα του. Μπορούσε να την έλεγξει. Δεν σκεφτόταν. Δεν μπορούσε να σκεφτεί.
- Με θυμάσαι; Του είπε, δυνατά.
- Με θυμάσαι; Επανέλαβε φωνάζοντας. Η κραυγή του βγήκε με οξύ θυμό μέσα από το στήθος του και τον χτύπησε με δύναμη στον τοίχο ξανά. Ήταν οι δύο τους, ολομόναχοι όπως τότε.
-Θυμάσαι το παιδί που ήμουν κάποτε; Η αγνότητα που κάποτε δηλητηρίασες βρήκε τρόπο να επιβιώσει. Τώρα που ο κόσμος σου καταρρεύει άσε με να είμαι αυτός που θα πει πως " ο Θεός σου δεν με κοιτάζει τώρα". Δεν μας κοιτάζει αυτή την στιγμή. Δεν θα κάνω αυτό που θέλεις. Δεν θα σε συγχωρήσω. Δεν μπορείς να τρέξεις μακρυά.Είπε ουρλιάζοντας.
Η φωνή του είχε σχεδόν παραμορφωθεί, δεν την αναγνώριζε. Ένιωθε να αποχωρίζεται το σώμα του ολοένα και περισσότερο. Όλα ήταν θολά γύρω του. Μονάχα τα χέρια του έβλεπε να κλείνουν ολοένα περισσότερο τον γέρικο λαιμό του ανάμεσα τους. Δεν έβλεπε τίποτα άλλο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο.

ΥΓ. Παραδίδω την σκυτάλη σε Kleine Wolke και Riddler.

ΥΓ2. Κανονες:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν
καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους
επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις
την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη
δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.

ΥΓ3. Το τραγούδι είναι το "I'm not Jesus" από τους Apocalyptica .Οι πρωτότυποι στίχοι είναι εδώ.