Η όψη της Αλλης

Είχε πάλι βουλιάξει στον καναπέ, προσπαθώντας να συγκεντρώσει το νου της στις γραμμές του βιβλίου που διάβαζε. Το βλέμμα της προχωρούσε βιαστικά, δήθεν να ρουφήξει την ιστορία που αφηγούνταν η σελίδα αλλά ο νους δεν το συμμεριζόταν και δεν ακολουθούσε. Τότε, έκανε άλλη μια φρούδα προσπάθεια από την αρχή της σελίδας διαβάζοντας τις ίδιες γραμμές ξανά και έπειτα ξανά χωρίς νόημα. Έπειτα επιστράτευε και το δάχτυλο της να ακολουθεί τη σειρά των γραμμάτων για να ενεργοποιήσει το νου της, να τον εξαναγκάσει μήπως περιοριστεί στο κείμενο. Τίποτα. Πρέπει να το είχε κάνει πολλές φορές αυτό σήμερα. Ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί. Ήταν απλώς αδύνατο να διαβάσει. Ο νους της έψαχνε συνεχώς διαφορετικές αφορμές για να το σκάσει από το τετράγωνο πλαίσιο του βιβλίου. Έκλεισε το βιβλίο και το ακούμπησε προσεκτικά στο πάτωμα. Δεν ήταν το πρώτο που άφηνε στην μέση. Την ενοχλούσε αφάνταστα αυτό, κυρίως επειδή συνέβαινε πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό. Θα μπορούσε να κάνει μια λίστα με όλα τα μισοτελειωμένα πράγματα στην ζωή της, να εκνευριστεί πάλι με τον εαυτό της, να αποφασίσει ξανά πως πρέπει οπωσδήποτε να τελειώσει εκείνο το βιβλίο, να το ξαναπιάσει στα χέρια της χωρίς να μπορεί να συγκεντρωθεί και ξανά απ’ την αρχή. Απογοητεύτηκε και μόνο με την προκαθορισμένη κυκλική διαδρομή που ακολούθησε η σκέψη της. «Ωραία...» σκέφτηκε, «...θα την αφήσω να περιπλανηθεί μόνη της όπου αυτή θέλει, τελείως ανεξέλεγκτα. Είναι αδύνατο να την τιθασεύσω». Ήταν κάτι τέτοιες στιγμές, γεμάτες εκκρεμότητες, ψευτό-διλήμματα που η σκέψη φτερούγιζε και πετούσε. Ήταν κάτι τέτοιες στιγμές γεμάτες μουντζούρες, στιγμές κακόφωνες με σβησμένα τα μικρά λαμπάκια του εγκεφάλου, που επέτρεπε στην σκέψη της να πάει όπου θέλει. Εκείνη τότε, χωρίς ηθικές αναστολές πήγαινε ακριβώς εκεί που δεν έπρεπε να πάει. Πήγαινε στην όψη της Άλλης. Στην εξιδανικευμένη όψη της Άλλης. Η Άλλη ήταν πάντα εκεί και πάντα διαφορετική. Η Άλλη πάντα ερχόταν με τον συγκριτικό βαθμό. Δεν την ενοχλούσε γιατί απλώς ήταν καλύτερη. Η Άλλη ακολουθούσε το διαφορετικό δρόμο από αυτόν που διάλεγε Αυτή. Η Άλλη την αντικαθιστούσε, την ξεπερνούσε, την άφηνε πίσω. Κινούσε πέρα από τις δυνατότητες της, πέρα από τα σαφή όρια που η ζωή της έθετε. Μπορούσε να υπερβαίνει τις αδυναμίες της, να ξεπερνά τα λάθη της. Να μη στιγματίζεται ποτέ από αυτά, μόνο να τα ανακαλεί μετονομασμένα ως εμπειρίες. Η εικόνα της παρέμενε αλώβητη και άφθαρτη, υπερίσχυε των βασανιστικών δυσκολιών, πρόβαλλε άρτια μπροστά στα μάτια των υπολοίπων. Μπορούσε να τα χωρέσει όλα σε μια βαλίτσα και να φύγει. Μπορούσε ανά πάσα στιγμή να πουλήσει ότι έχει και να τα αντικαταστήσει με άλλα. Μπορούσε να σκέφτεται με μια ορθή τετραγωνισμένη λογική που οδηγούσε στο σίγουρο αποτέλεσμα, στην κατάλληλη λύση με την αναμενόμενη έκβαση. Η Άλλη ήταν τολμηρή. Δεν ήταν ποτέ δειλή. Δεν κοιτούσε πίσω από την κουρτίνα Δεν έβλεπε τους άλλους να φεύγουν. Δεν σώπαινε όταν έπρεπε να μιλήσει. Δεν ήταν ποτέ απούσα. Η Άλλη ήταν προσωρινή και αγαπούσε την ζωή με κυνικό τρόπο, ήθελε να την εξαντλήσει.. Δεν προεκτείνονταν στο χαμένο παρελθόν, ούτε επιμηκυνόταν στο μέλλον. Όχι το πριν , όχι το μετά αλλά το τώρα. Η Άλλη εξελισσόταν όχι με αστάθεια αλλά ισχυρά, δαμάζοντας εξουσιαστικά τα θέλω χωρίς όμως να κόβεται και να ματώνει. Ήξερε να ξεπερνά τον οποιοδήποτε πόνο, να δένει μόνη της τις πληγές της, να μην έχει αναστολές αλλά αντιστάσεις. Η Άλλη είχε την μαγική δοσολογία. Μπορούσε να κάνει ότι δεν μπορούσε Αυτή, για αυτό πάντα φορούσε το χαμόγελο της δύναμης. Πάντα ερχόταν όταν δεν έπρεπε. Πάντα την δύσκολη στιγμή για να σε ενοχλήσει με την επιβλητική παρουσία της, να σε διχάσει, να σου πει κομπάζοντας, απλώς ότι δεν είσαι η Άλλη, ότι δεν είσαι αυτή. Αυτή που δεν ήταν η Άλλη.