Θέλω να γράψω απλώς στιγμές.Αυτές που πρόλαβα να πιάσω.
Μπορεί χωρίς νόημα.
Οι σκέψεις μου είναι ασύνδετες.
Μου αρέσει ο ήχος του μολυβιού καθώς λιώνει πάνω στο χαρτί. Δεν γράφω πια με στυλό. Ωραία δεν θα ήταν να συνέβαινε και η ζωή με μολύβι;
Ψάχνω τις λέξεις μέσα στους στίχους.Κάτι κρυμμένο υπάρχει πάντα εκεί. Περιμένω ανυπόμονα να ακούσω εκείνο το σημείο του τραγουδιού. Τότε το κάτι απελευθερώνεται μέσα στην καρδιά μου.
Μια λωρίδα του παραθύρου που δεν κάλυπτε η κουρτίνα μου. Τα ρούχα στο απέναντι μπαλκόνι κουνιόταν ελαφρά στο αεράκι. Παίζανε μαζί με την ελπίδα μου. Δεν το εξηγώ. Το κλείνω μέσα μου.
Με ενοχλεί η αναζήτηση της ψευδαίσθησης μιας χαμένης αυτοπεποίθησης στους άλλους. Δεν μπορείς να καθρεφτίζεσαι στα μάτια των άλλων για να καταλάβεις τον εαυτό σου.
Με ενοχλεί που πρέπει να ψάχνεις αυτό που οι άλλοι θεωρούν ότι σου αντιστοιχεί και έχουν καταφέρει να σε πείσουν για αυτό.
7 comments:
Πολύ όμορφο!
Εκτιμώ πού τό μοιράστηκες.
Μπράβο σου!!
Σε ευχαριστώ, protoplaste!
Να 'σαι καλά! :))
:))))))
Ποτέ δεν ξέρω τι να σου γράψω και σκέφτομαι πολύ ώρα για να καταλήξω να γράψω κάτι που αντιστοιχεί στα συναισθήματά μου.Τι να πω...όταν ξεκίνησα το μπλογκ μου συνάντησα τη deadend κι έπαθα σοκ, σε κάθε ποστ της έβρισκα και βρίσκω τον εαυτό μου.Τώρα, παθαίνω το ίδιο με σένα, σε διαβάζω και δεν το πιστεύω ειλικρινά.Σε διαβάζω και χαμογελάω και σε καταλαβαίνω και κλαίω μαζί σου και...δεν περίμενα να συναντήσω ανθρώπους που σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα γινόντουσαν για μένα πολύτιμοι.. :)
Γειά σου γλυκό μου..:)) να'σαι καλά :)
Θα τολμήσω να πω, ότι στα μάτια μου είναι ξεκάθαρο ότι έχεις καλλιτεχνική φύση, δήλαδη μία ιδιάζουσα ανάγκη έκφρασης. Αν μπορώ να έχω κάποιο λόγο, σαν ένα νοητό πρόσωπο που απλά σε παρακολουθεί από πολύ μακριά, είναι ότι έχεις μία θάλασσα και ένα βράχο, και το μόνο που έχεις ανάγκη είναι να δέσεις τον βράχο στο πόδι σου και να βυθιστείς όσο πιο βαθιά γίνεται. Εκεί στα σκοτεινά, που το φως πια δεν μπορεί να παίξει τα ύπουλα παιχνίδια του, ίσως, βρεις τον τρόπο να αναδυθείς ξανά στην επιφάνεια. Τότε, υποψιάζομαι ότι δεν θα χρειάζεσαι πια το φως για να δεις το πρόσωπό σου. Θα είσαι πια ελεύθερη.
Και η ευκολία με την οποία μιλάω, τώρα, για μια άλλη ζωή, με βαραίνει. Εγώ είμαι ένα ψάρι που αρέσκομαι στον αφρό. Μην με παίρνεις και πολύ στα σοβαρά!
Γεια!
Kleine Wolke:))
Θέλω μόνο να σου χαμογελάω!
Λοιπόν, να γράφεις ότι θες, ότι σου έρθει, ότι ώρα σου έρθει! Μου αρέσεις γιατί διακρίνω έναν αυθορμητισμό σε σένα. Κάποια στιγμή -δεν θυμάμαι πότε- το απαγόρεψα στο εαυτό μου και μετά απλώς αφυδατώθηκα!
Φιλάκια & Καλό απόγευμα!
Riddler,
λοιπόν στο blog γράφω κυρίως για την μαύρη πλευρά του εαυτού μου. Έχεις παρατηρήσει ότι το blog μου είναι μαύρο έτσι; :) Οι άλλες οι εξορθολογισμένες πλευρές μου είναι πιο τετράγωνες, συνήθισμένες, πιο "ξενερουά" :Ρ
Το μαύρο είναι όμορφο γιατί μπορείς να φαντάζεσαι ποια χρώματα σκεπάζει, να σκέφτεσαι αυτά που καλύπτει. Ουσιαστικά, είναι το άθροισμα όλων των χρωμάτων. Είμαι επιρρεπής στο μαύρο γιατί έχει κάτι το μυστηριώδη αλλά δεν είμαι μόνο μαύρο. Η μαύρη πλευρά μου λοιπόν δεν είναι μια ευθεία, δεν είναι καν κάποιο γνωστό σχήμα. Για αυτό ακριβώς θέλω να την μελετήσω από άκρη σε άκρη.
Όσο για την υπόγεια καλλιτεχνική μου φύση που εσύ ανιχνεύεις, καλύτερα να μην την είχα ανακαλύψει γιατί είναι η πιο καταπιεσμένη.
Καλό απόγευμα :))
ΥΓ:Σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου. Είναι πολύ όμορφα πάντα!
Δημοσίευση σχολίου