Έβγαλε βιαστικά τα κλειδιά της από την τσάντα. Όταν τα έψαχνε, πάντα τραβούσε από μέσα όλα τα άλλα κλειδιά που δεν άνοιγαν την δική της πόρτα. Ο διάδρομος της πολυκατοικίας μύριζε πάλι μαγειρεμένο φαγητό. Η λάμπα του διαδρόμου είχε σβήσει. Μπορεί και να είχε καεί. Δεν ήξερε και δεν την ενδιέφερε. Προσπαθούσε να προσανατολιστεί μέσα στο σκοτάδι. Βρήκε την σχισμή της πόρτα και τοποθέτησε το κλειδί για να ξεκλειδώσει. Κοντοστάθηκε λίγο σαν κάτι να άκουσε. Αφουγκράστηκε , βάζοντας το αυτί της κοντά στην πόρτα. Προς έκπληξη της, άκουσε μια συζήτηση. Προσπάθησε να παρακολουθήσει την ροή της, για να καταλάβει τι γινότανε μέσα στο σπίτι της.
-Μη μιλάτε όλες μαζί! Φώναξε η Δυνατή.
-Νομίζω.. (κόμπιασε)νομίζω πως απλώς θέλει το χρόνο της. Πρέπει να διανύσει μια απόσταση μέχρι το δεδομένο για αυτήν ώστε να μπορεί να το αποδείξει, να το παρουσιάσει, να το ισχυριστεί…είπε σιγανά η Δειλή.
- Χα! Μοιάζει με βολική δικαιολογία για να αποφεύγει ότι την ενοχλεί. Να ξεγλιστράει από το δύσκολο, το ανεπιθύμητο, καμιά φορά το ουσιαστικό πρόβλημα… Δεν περίμενα και κάτι καλύτερο από σένα, Δειλή! Κάγχασε, η Ειρωνική.
- Μιλάει πάντα για το περασμένο Χτες και για το μακρινό Μέλλον. Δεν την ενδιαφέρει το Παρόν; Το Τώρα; Πότε θα μιλήσει για την Άλλη; Πότε θα μιλήσει για Εκείνον; Ρώτησε απεγνωσμένα, η Ανήσυχη.
- Μπορεί και ποτέ, μπορεί να μην μιλήσει και ποτέ.. Οι σκέψεις της χορεύουν μέσα στο κεφάλι της. Την ζαλίζουν λίγο. Μετά τρέχει να τις πιάσει. Τις κυνηγάει αλλά αυτές ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια της και φεύγουν. Καμιά φορά απλώς πεθαίνουν μέσα της. Μουρμούρισε,η Απαισιόδοξη.
-Σταμάτα πια! Έχει αρχίζει να την κουράζει αυτό το χαζό παιχνιδάκι. Ως πότε θα τα κρατάει μέσα της; είπε εκνευρισμένη η Αισιόδοξη. Μπορεί να μοιραστεί τις σκέψεις της με ένα blog. Με το blog της. Ένα σακί για να ρίχνει μέσα τις σκέψεις της. Οι σκέψεις ανθίζουν και αυτή μαζεύει τα πέταλα τους και τα συγκεντρώνει μέσα σε αυτό το σακί.
- Αυτά είναι αστειότητες και το ξέρεις! Ένα σακί όπως είπες, μπορεί να το ανοίξει οποιοσδήποτε περαστικός, άσε που δεν είναι και μαύρη τρύπα, να ρουφάει τα προβλήματα της και να εξαφανίζονται μαγικά. Της φώναξε η Ειρωνική.
-Γίνεσαι κυνική και απόλυτη. Το blog αποτελεί απλώς ένα μέσο. Είπε βροντερά η Δυνατή στην Ειρωνική.
-Κατά το “Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”; Γέλασε πάλι η Ειρωνική.
-Καμιά φορά της αρκεί και η αίσθηση ότι απλώς εξατμίζονται οι σκέψεις της. Είναι καλύτερο από την ελκυστική ψευδαίσθηση του καπνού ενός τσιγάρου. Οι σκέψεις δεν ενώνονται ποτέ με τους κύκλους του καπνού για να εξαφανιστούν μαζί τους. Απλώς κάνουν κύκλους από μόνες τους, μες στο μυαλό της. Είπε η Αισιόδοξη.
- Τι περιμένει; Ρώτησε η Ανήσυχη.
-Θέλει να αναλύσει τα πράγματα, πριν τα παρουσιάσει, να μπορεί να τα αντιμετωπίσει αντικειμενικά και αποστασιοποιημένα . Επέμεινε η Εγωιστική.
- Πολύ αστείο να το ακούω από σένα αυτό! Τόνισε η Ειρωνική.
- Μπορεί απλώς να φοβάται…Ψιθύρισε η Φοβισμένη.
- Γιατί να φοβάται; Ρώτησε αποφασιστικά η Δυνατή.
- Μπορεί απλώς να μην θέλει! Φώναξε αγανακτισμένη, η Εγωιστική.
- Επιτέλούς άρχισες να λες αλήθειες, είπε η Ειρωνική, χαμογελώντας σαρκαστικά.
- Σταματήστε! Νομίζω πως δεν είμαστε μόνες μας, νομίζω πως επέστρεψε… είπε η Δυνατή προσπαθώντας να επιβληθεί.
- Καλά θα κάνουμε να την αφήσουμε ήσυχη…
Οι φωνές μπερδεύονταν, προσπαθώντας κάθε μία να αφήσει το στίγμα της παρουσία της. Να ασκήσει μια δήθεν επιδέξια επίδραση σε μια επικείμενη απόφαση. Σιγά - σιγά χάνονταν, εξαφανίζονταν σιωπηλά, σώπαιναν μία-μία ...
Ξεκλείδωσε και άνοιξε την πόρτα. Αντίκρισε το σπίτι άδειο. Προσπάθησε να θυμηθεί ποια ήταν η τελευταία φωνή. Προχώρησε μαζί με αυτήν την τελευταία σκέψη. Πλησίασε στο γραφείο της και κάθισε. Δυνάμωσε λίγο τη μουσική για να την παρασύρει μακριά. Ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας και ψιθύρισε το σκοπό.
"Take me back to my boat on the riverI need to go down, I need to come downTake me back to my boat on the riverAnd I wont cry out any more"
7 comments:
Απίστευτος τρόπος να περιγράψεις τι γίνεται μερικές φορές μέσα στο κεφάλι μας, μια πετυχημένη αλληγορία την εκτιμώ πολύ.
Θα επιστρέψω το απόγευμα με κάτι που θέλω να πω και επι της ουσίας του κειμένου(πρέπει να τρέξω στο σχολείο και ήδη άργησα...)
Καλημέρα!
Γλυκιά μου wolke, το blog μου πρέπει να το νιώθεις σαν το σπίτι σου (σε περίπτωση που δεν το νιώθεις ήδη :P).
Περιμένω σχόλιο σου, τότε:)
Φιλιά!
Γλυκιά μου she, το blog σου είναι σπίτι μου, οι σκέψεις σου τόσο οικείες...κι όχι μόνο αυτές αλλά και ο τρόπος που αναλύεις τα πράγματα για να καταλήξεις σ'αυτές.
Το κείμενό σου είναι πολύ δυνατό.Πολύ αληθινό..
Με τέτοια κείμενα νομίζω οτι θα καταφέρεις να γνωρίσεις(κι εσυ αλλά και όλοι εμείς που σε διαβάζουμε)και να κατανοήσεις τα λόγια όλων των Δυνατών,Δειλών,Ειρωνικών,Ανήσυχων...που ζουν μέσα μας.Αν δεν τα έχεις γνωρίσει και κατανοήσει ήδη :)
Καλό απόγευμα, φιλάκι :)
"She", με εφτά γυναίκες στο ίδιο σπίτι, πώς τα βγάζεις πέρα; Έχεις σκεφτεί την περίπτωση της μετακόμισης; :)
Έχουμε μία τόσο δυναμική και αλληλεπτδραστική συμπεριφορά, ως άνθρωποι, που πιστεύω ότι η υπερίσχυση μιας συγκεκριμένης φωνής μέσα μας, δεν εξαρτάται τόσο από από την ιδιοσυγκρασία μας, αλλά από το περιβάλλον και κάτω από τις συνθήκες στις οποίους δρούμε. Αυτό είναι κάτι το οποίο γίνεται.
Το βασικό μου ερώτημα είναι όμως πως μπορεί κάποιος να ανεξαρτητοποιηθεί από τις επιβεβλημένες συνθήκες του περιβάλλοντος που ζει, και να έρθει σε ένα πραγματικό ξεκαθάρισμα των φωνών που έχει στο κεφάλι του. Γιατί σίγουρα, κανείς δεν θέλει τόση βαβούρα μέσα του.
Πιστεύω ότι με κάποιες φωνές πρέπει να ξεκαθαρίζουμε τους λογαριασμούς μας όσο πιο νωρίς γίνεται. Μπορεί αυτός ο πλουραλισμός να εκφράζει όλα τα ενδεχόμενα που υπάρχουν μέσα μας, όμως δεν είμαστε όλα τα ενδεχόμενα, κατά βάθος είμαστε κάτι το πολύ συγκεκριμένο. Η αυταπάτη αυτής της εν δυνάμει διαφοροποιημένης προσωπικότητας, γεννιέται μέσα από την άρνησή μας να ενδώσουμε στη φωνή μας. Γεννιέται όταν αρχίζουν οι εκπτώσεις στην ανάγκη μας. Και η ανάγκη μας είναι να είμαστε αυτοί που είμαστε. Όμως στον κόσμο που ζούμε, αυτό, τις περισσότερες φορές, δεν μπορεί να γινεί χωρίς συνέπειες. Είναι πολύ δύσκολο να βαδίσουμε στη ζωή με μία φωνή, γιατί αυτό δεν μας δικαιολογεί κανένα άλλοθι στην οποιαδήποτε έκφραση των φόβων μας καθώς και της ανασφάλειάς μας.
Το δικό μου συμπέρασμα για την προέλευση όλων αυτών των φωνών, και άλλων τόσων είναι ότι οφείλονται στην καταπίεση και την λογοκρισία από τον ίδιο μας τον εαυτό. Φυσικά το περιοριστικό πλαίσιο μπορεί να ορίζεται και από το περιβάλλον μας. Ο τελευταίος όμως λόγος θέλω να πιστεύω ότι ανήκει σε μας. Δεν μπορώ να παραδεχτώ ως υγιή κατάσταση την στέγαση στη ψυχή μου τόσων πολλών ανθρώπων. Δεν έχω τόσο χώρο!
Το ταλεντάκι σου είναι πλέον αδιαμφησβήτητο. Λίγο στενοχωριέμαι όταν σκέφτομαι το τίμημα της δύναμης της έκφρασής σου. Αλλά είσαι αυτή που είσαι, και έχεις την θέση σου στον κόσμο. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε κρίνω, ή να σου επιβάλλω την άποψή μου. Χαίρομαι μόνο που δίνεις εναύσματα για την ενεργοποίηση της σκέψης μου.
Καλή σου μέρα!
Γεια!
@Kleine Wolke:)
Χαίρομαι που σου αρέσει το κείμενο:))
Απλώς ύπάρχει και ένα ενδεχόμενο που δεν λαμβάνω υπόψη μου καθώς αναλύω τα πράγματα ότι "οveranalysis brings paralysis" και την πατάω καμιά φορά :Ρ
@Riddler, το σκέφτομαι σοβαρά!
Έχω κάνει ήδη μία αλλά προκοπή δεν είδα :Ρ Έρχονται όπου και να πάω... Τι λες να φταίει;
Αρχικά να πω ότι μου αρέσει που τα σχόλια-κείμενα σου έχουν αρχή, μέση και τέλος. Δεν αιωρούνται. Είναι στέρεα.
Η πολυφωνία, η δημοκρατικότητα των ωνών ενδόμυχων σκέψεων δεν συνηγορεί δυστυχώς και στην επίλυση ενός προβλήματος ή την λήψη μιας απόφασης. Συμφωνώ με τα περί αναγκών. Είσαι ένα βήμα μπροστά. Ξέρεις ένα μέρος της σκέψης μου (ή το υποθέτεις ή απλώς τυχαίνει να συμβαίνει- δεν έχω ιδέα) όπως έχει συλληφθεί στο μυαλό μου αλλά πριν αυτή γεννηθεί στο χαρτί ή συγκεκριμένα στο blog μου. Στα σχόλια σου έχει κάτι από περικοπές που κάνω στα κείμενα μου, ιδέες για υποψήφιες αναρτήσεις που σκέφτομαι, σημειώσεις στο περιθώριο του τετραδίου μου.
Κρατάω το δίπτυχο ανάγκη - λογοκρισία για να επανέλθω στο μέλλον κάποια στιγμή. Οι απόψεις σου και οι κριτικές σου είναι ευπρόσδεκτες και ιδιαίτερα οι αντίθετες από τις δικές μου:)
Συγγνώμη παιδιά, αν τα σχόλια μου είναι εκτενή, αυτός είναι δικός σας χώρος. Μακάρι να μπορούσα να σας επιτρέπω να γράφεται και να σημειώνεται με κόκκινο στυλό πάνω σε αυτά που γράφω ή στις σκέψεις μου. Γράφω σε καθένα ξεχωριστά επειδή νιώθω ότι είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και φοβάμαι ότι θα συμπιεστούν σε ένα comment. Anyway...ο καθένας με την τρέλα του!
Δημοσίευση σχολίου