Οι ζωές των άλλων

Πρέπει να ήταν πριν λίγες μέρες, καθόμουν πλάι σε ένα παράθυρο στο τρίτο όροφο και μπορούσα να βλέπω έξω τα αυτοκίνητα να συγκεντρώνονται, να πυκνώνουν και να αραιώνουν, να κατηφορίζουν την 3^ης Σεπτεμβρίου. Έβλεπα να σχηματίζεται μια πολύχρωμη ουρά, ένα μακρόστενο φίδι από αυτοκίνητα. Μέσα ο κόσμος μιλούσε, άκουγε ραδιόφωνο, περίμενε ανυπόμονα να αλλάξει το φανάρι. Κάποιοι μόνοι, κάποιοι με παρέα. Είχε κάτι το ενδιαφέρον, να παρατηρείς τις ζωές των άλλων από μακριά. Φαίνονταν συναρπαστικές οι ζωές των άλλων σαν τρίτος παρατηρητής. Όταν δεν ξέρεις λεπτομέρειες, όταν βλέπεις μονάχα την εικόνα και μπορεί η σκέψη σου να πλάθει κάθε είδους ιστορία. Μπορούσα να τους κλείσω ανάμεσα στα δείκτη και τον αντιχείρα μου, καθώς έμοιαζαν τόσο μακρινοί, μικροσκοπικοί. Εκείνη την στιγμή η εικόνα μπροστά μου, ρουφούσε σχεδόν την ύπαρξη μου. Ήταν σαν να με καλούσε να την αποτυπώσω, να την καταγράψω μέσα στο μυαλό μου είχε αρχίσει να αδειάζει από σκέψεις και φωνές. Ανάμεσα στα αυτοκίνητα τα μάτια μου έπιασαν κάποιους να κινούνται. Άνθρωποι. Όχι δεν ήταν απλώς άνθρωποι ήταν παιδιά. Περαστικοί. Όχι δεν ήταν περαστικοί, κρατούσαν ένα κουβά και καθάριζαν τζάμια αυτοκινήτων. Το βλέμμα μου καρφώθηκε πάνω τους. Ήθελα να ακολουθήσω κάθε κίνηση τους. Το τοπίο με τα σύννεφα που κινούταν, διαλύονταν νωχελικά αλλάζοντας χρώματα στον απογευματινό ήλιο που τα διαπερνούσε και τα ανυπόμονα αυτοκίνητα κάτω από αυτά, εξαφανίστηκε. Έμειναν μόνο εκείνα. Τα παιδιά. Πλησίαζαν ένα ένα τα αυτοκίνητα και άπλωναν μια λεπτή βούρτσα στο τζάμι. Έκαναν γρήγορες και βιαστικές κινήσεις. Πρώτα από αριστερά, την πλευρά του συνοδηγού, έπειτα από δεξιά στην πλευρά του οδηγού. Πλησίασαν ένα αυτοκίνητο. Έκαναν πάλι το ίδιο. Για ακόμη μία φορά, το ίδιο. Ο οδηγός φαινόταν να κάνει κινήσεις μέσα από το αυτοκίνητο. Να μιλάει προς τα παιδιά. Να τους λέει κάτι. Το ένα από τα δύο παιδιά τελειώνοντας την καθιερωμένη του δουλειά με την βούρτσα, πλησίασε το παράθυρο του οδηγού. Φάνηκε σαν να του μιλάει περισσότερο από το κανονικό. Εστίασα το βλέμμα μου. Ήθελα να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν μπορούσα να ακούσω. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Έπειτα αυτό με ένα γρήγορο βηματισμό, πλησίασε την πόρτα του συνοδηγού την άνοιξε και μπήκε μέσα. Προσπάθησα να ακολουθήσω το αυτοκίνητο. Το φανάρι άλλαξε, το αυτοκίνητο επιτάχυνε και χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο. Έκανα μια κίνηση να κοιτάξω στο βάθος, να το προλάβω…Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω τίποτα. Ένα αίσθημα οργής και αηδίας ξεχείλισε απότομα από μέσα μου. Μάταια προσπάθησα να θυμηθώ το χρώμα του αυτοκινήτου. Τίποτα.