Για δύο

Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν σε ένα λευκό αποστειρωμένο θάλαμο στο τμήμα χειρουργικής στην κλινική Παπαγεωργίου. Χτες πριν πέσω για ύπνο, άρχισαν πάλι να με στοιχειώνουν οι σκέψεις. Θυμάμαι, όταν είχα μπει στο νοσοκομείο με είχε πιάσει αυτό το περίεργο σφίξιμο στην καρδιά. Οι χώροι ήταν χριστουγεννιάτικα στολισμένοι και τριγύρω παντού υπήρχε πολύς κόσμος. Άρρωστος κόσμος. Όπου κοιτούσα υπήρχε ένα πρόβλημα, μικρό, μεγάλο, διαφορετικό. Παντού όμως, η ίδια έκφραση. Ο πόνος εναλλάσσονταν με την ελπίδα και την απόγνωση και πάλι από την αρχή. Ο παππούς μου είχε πολλά διαφορετικά προβλήματα που βάρυναν την κατάσταση του. Ένα κουρασμένο κορμί που πρόδιδε μια κουρασμένη και ταλαιπωρημένη ζωή. Αν έβλεπες τα χέρια του μπορούσες να υποψιαστείς το ιστορικό του. Χαρακωμένα και τραχιά, όταν τα άγγιζες. Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει από την προηγούμενη μέρα. « Η καρδιά του παππού σου είναι πολύ αδύναμη, οι γιατροί είπαν ότι μόνο κατά 30% στέλνει αίμα προς το υπόλοιπο σώμα». Ταυτόχρονα όμως, ο παππούς μου ήταν νεφροπαθής με σοβαρό πρόβλημα στο αριστερό του πόδι και με ότι σήμαινε αυτό. Όλες οι δυσκολίες πολλαπλασιασμένες και όλες οι σκέψεις μαζί, ένα μπλεγμένο κουβάρι στο μυαλό μου, καθώς ανέβαινα τους ορόφους. Η πόρτα του δωματίου άνοιγε μπροστά μου, ήταν πανύψηλη άσπρη και το δωμάτιο ήταν ψηλοτάβανο. Αισθανόσουν τόσο ισχνός και αδύναμος σε εκείνο το δωμάτιο. Η ανυπαρξία χρωμάτων και η αποστειρωμένη μυρωδιά σε απογύμνωνε, κάνοντας σε να νιώθεις ευάλωτος, μικρός και ανήμπορος. Μέσα στο δωμάτιο βρήκα το θείο και τους γονείς μου. Πλησίασα τον παππού μου. Είχε ένα θολωμένο, από τα φάρμακα, βλέμμα. Δεν νομίζω ότι με γνώρισε κατευθείαν. Τον πλησίασα και κάθισα δίπλα του. Προσποιήθηκα ότι εξοικειώθηκα με το χώρο και φόρεσα ένα πλατύ χαμόγελο. Τυπικές ερωτήσεις που φέρνουν τυπικές απαντήσεις. Το μισάωρο του επισκεπτηρίου πέρασε γρήγορα και έπρεπε πάλι να φύγω. Πλησίασα και τον αγκάλιασα. Τον έσφιξα και τα δάχτυλα μου τράβηξαν λίγο από τα ρούχα του. Ένιωθα κάτι από τον αποχωρισμό. Τον αποχωρισμό που δεν ήθελα να παραδεχτώ, που δεν ήθελα να επιβεβαιώσω. Ήθελα να του πω τόσα πολλά, μα τόσα πολλά που δεν μπορούσαν να βγουν από τα χείλη μου. Αν έβγαιναν, δεν θα ήταν σίγουρα λέξεις. Σταματούσαν κάπου στο λαιμό μου και με έπνιγαν μαζί με εκείνο το γνώριμο πόνο, που δεν σε αφήνει να καταπιείς και να ανασάνεις. Ξαφνικά, ήθελα εξαφανιστούν όλοι οι άλλοι. Να μείνω μόνη μου, εγώ και αυτός. Μια στιγμή αποκλειστικότητας με τον παππού μου. Ένιωθα ένα περίεργο πόνο, που ανέβαινε ανυποψίαστα από την καρδιά, στο στήθος και μετά σε όλο το θώρακα, μουδιάζοντας όλο το είναι μου. Αν είχα εκείνη την στιγμή μπορεί και να είχα γονατίσει από αυτόν τον πόνο που ερχόταν και με διαπερνούσε, με την ύπουλη στεναχώρια, να τρυπώνει αργά σταθερά στην ψυχή μου, να την πλημμυρίζει και να την διαλύει. Θα έπεφτα στα γόνατα του παππού μου, να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να μου πει εκείνος πως όλα θα πάνε καλά. Να με ηρεμήσει, να με νανουρίσει. Δεν μπορούσε. Έσκυψα απλώς στο αυτί του και του είπα ότι τον αγαπάω, του είπα να μη το ξεχάσει ποτέ. Του είπα να μην φοβάται (εγώ φοβόμουν) και τα χέρια μου τυλίχτηκαν ξανά τριγύρω του. Κούνησε το κεφάλι του σαν να συμφωνούσε και να κατάπινε ταυτόχρονα λέξεις και λυγμούς αλλά ένα μόνο δάκρυ πρόλαβε γλίστρησε από το μάτι του και τα πρόδωσε όλα. Μια λεπτή υγρασία ταξίδεψε από την άκρη του ματιού του, στα μάγουλα μέχρι την άκρη των χειλιών του. Ναι τον είδα να δακρύζει και δεν το άντεχα όταν έβλεπα τους «μεγάλους», τους δυνατούς της ζωής μου να λυγίζουν και να κλαίνε. Δεν μπορούσα να το αντέξω. Έκανα πάλι πως χαμογελάω και βγήκα βιαστικά από το δωμάτιο. Στα σκαλιά σκεφτόμουν, έτρεμα, έπιανα το κάγκελο. Δεν έκλαιγα, μακάρι να έκλαιγα. Ξένοιαστες αναμνήσεις έλουζαν τις στενάχωρες σκέψεις μου και τις δυνάμωναν. Τότε που ο παππούς μου μετρούσε στα κουμπιά του πουκαμίσου του αν έχω ψηλώσει. Κάθε φορά που ακουμπούσα το ψηλότερο κουμπί, με έπαιρνε αγκαλιά, με σήκωνε ψηλά και με φιλούσε. Τώρα δεν ήταν ο ίδιος. Ήταν ένας αδυνατισμένος, άρρωστος και αδύναμος γεράκος. Ανέκαθεν ήταν μικρόσωμος άνθρωπος, αλλά τώρα το σώμα του ήταν σχεδόν παιδικό. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Η τελευταία φορά που είδα τον παππού μου. Δεν πήγα στην κηδεία του. Δεν πήγα να τον δω. Μόνο με ειδοποίησε η μητέρα μου την επόμενη μέρα. Το θυμάμαι πάντα, σαν να ξαναζώ την ίδια πολυαγαπημένη ανάμνηση, τότε που με αγκάλιαζε, να μου λέει «Κορίτσι μου σ’αγαπάω για δύο» και εγώ σ’αγαπάω παππού μου και θα σ’αγαπάω για πάντα, η αγάπη μου θα έρχεται να σε βρίσκει, να σου κάνει συντροφιά, να σε αγκαλιάζει να μη σε αφήνει στιγμή μόνο σου και μετά να με σηκώνεις αγκαλιά, να είμαστε μόνο εγώ, εσύ και ο ήλιος και να μου δίνεις το πιο γλυκό φιλί που μου έχουν δώσει ποτέ.