Γιατί όταν θα σταματήσει να σε βασανίζει γλυκά η ομορφιά μου, όταν η ματιά σου θα σταματήσει να ακολουθεί τις κινήσεις μου, όταν θα πάψεις να ενθουσιάζεσαι με την μυρωδιά των μαλλιών μου, όταν σταματήσεις να επιθυμείς τα φιλιά μου και να λαχταράς το στήθος μου, όταν σταματήσεις να με θεωρείς εμπνευσμένα έξυπνη ή εύθραστα γλυκιά όπως λες, τότε θα έχεις αφαιρέσει τα μυωπικά φίλτρα του έρωτα, θα έχεις απομυθοποιήσει την εικόνα και τον άνθρωπο και θα αισθάνεσαι μόνο ένα κενό από την συνήθεια της παρουσίας μου.
Τότε θα προτιμούσες να γύριζες το χρόνο πίσω, να μένανε τα πράγματα ακριβώς όπως πριν. Πριν μου ξεδιπλώσεις τα αισθήματα σου, πριν μου αποκαλύψεις την αλήθεια που νιώθεις για μένα. Να μην ξέρω τίποτα. Να διαφυλάξεις την καλοζυγισμένη ισορροπία της σχέσης μας, της φιλίας μας. Θα προτιμούσες να έχεις διαφυλάξει την παρουσία μου, στην ζωή σου. Θα προτιμούσες απλώς να μην είχες πει τίποτα.
Τότε θα προτιμούσες να γύριζες το χρόνο πίσω, να μένανε τα πράγματα ακριβώς όπως πριν. Πριν μου ξεδιπλώσεις τα αισθήματα σου, πριν μου αποκαλύψεις την αλήθεια που νιώθεις για μένα. Να μην ξέρω τίποτα. Να διαφυλάξεις την καλοζυγισμένη ισορροπία της σχέσης μας, της φιλίας μας. Θα προτιμούσες να έχεις διαφυλάξει την παρουσία μου, στην ζωή σου. Θα προτιμούσες απλώς να μην είχες πει τίποτα.
6 comments:
...Όχι απαραίτητα όμως, ε;)
Ξέρεις, νομίζω πως στις ανθρώπινες σχέσεις δε χωράνε στερεότυπα και, κατά κάποιο τρόπο, de facto καταστάσεις και συμπεριφορές. Φυσικά, πολύ συχνά επιβεβαιώνονται τέτοιου είδους περιπτώσεις, ωστόσο νομίζω ότι είναι στο χέρι του καθενός που "συμμετέχει" σε μία σχέση να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και να προσπαθεί, με τον δικό του/της τρόπο για το καλύτερο της σχέσης.
Δε νομίζω ότι οι "παρωπίδες" υπάρχουν και απλά από ένα σημείο και μετά εξαφανίζονται. Συχνά οι καταστάσεις και οι εκάστοτε συνθήκες δίνουν το δικαίωμα στον εγωισμό μας να παίζει πιο πρωταρχικό ρόλο από όσο θα έπρεπε, όταν όμως επέλθει η ώρα της ψυχραιμίας, τότε αυτός ο κακός, ο "μακάρι-να-μην-υπήρχες" πάει στο περιθώριο και επιστρέφουμε στην φάση "σ'αγαπώ, μ'αγαπάς, θα το λύσουμε και θα το ξεπεράσουμε κι αυτό"...
Πάντως, νομίζω ότι πιο πολύ μετανιώνουμε γι αυτά που δε λέμε, παρά γι αυτά που λέμε. Τα μεν μπορεί όσο μένουν μέσα μας να πολλαπλασιαστούν (και πιθανότερα με ...αρνητικό πρόσημο), τα δε πάλι,χμ, με λίγη προσπάθεια διορθώνονται και εν τέλει "...πάει, περαστικό ήταν και χάθηκε". Κακά τα ψέματα, έστω κι αν οι λεκτικές παρεξηγήσεις είναι ένα άσχημο πράγμα- που στο 95% των περιπτώσεων είναι τελείως "τζάμπα στεναχώρια( και στο υπόλοιπο 5% τζάμπα νεύρα)"- ο καλύτερος τρόπος να τις αντιμετωπίζεις είναι ότι "μία δοκιμασία ήταν κι αυτή, για να την ξεπεράσαμε σωστά είμαστε μαζί"...
Καλό κουράγιο στην καθημερινότητά σου, και να θυμάσαι ότι αυτοί που σ ' αγαπούν σ' αγαπούν επείδη ακριβώς είσαι αυτή που είσαι, και έτσι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε "πρόκληση" μπορεί να προκύψει μέσα στην κοινή σας καθημερινή συνύπαρξη. Καλή δύναμη και αν έχεις απορίες νομίζω ξέρεις που να απευθυνθείς:)
Η πιθανότητα από μόνη της δεν είναι αρνητική ή θετική, ωστόσο μπορεί να είναι αβάσταχτη, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τίποτα εξάλλου δεν την εμποδίζει...
Μιλάς για πολύ εξειδικευμένα πράγματα, που δεν έχω ακόμη ποστάρει σχετικά. Θα σου εξηγήσω περισσότερα κατ' ιδίαν "Ανώνυμε"! ;)
Σου αφιερώνω ένα από τα ποιήματα της Κ. Δημουλά που μου αρέσουν, κι ως τέλεια σύμπτωση έχει τίτλο :
ΚΕΝΟ
Με τη σφεντόνα διαίσθηση
ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας
εκ των ενδεχομένων.
Το κρίμα το σηκώνει ατάραχη η πείρα.
Τα περασμένα ψιχαλίζουν μέσα μας
τη μοχθηρία του φευγαλέου.
Καταιγίδα τώρα πέφτει πάνω μας
το απραγματοποίητο.
Λουζόμαστε με μελαγχολία
καθώς ξυπνάμε
στην ανελέητη κάψα της ανάγκης.
Γεια!
Σε ευχαριστώ Riddler, ωραία συμπτωση! :)
Πολλές φορές είναι χειρότερο ακόμα, να αρνούμαστε την παρουσία της συνήθειας (και ότι αυτή συνεπάγεται) σε μια σχέση… Δεν μπορούμε δυστυχώς να προβλέψουμε τον ερχομό της… ξυπνάμε ένα πρωί και συνειδητοποιούμε την παρουσία της… Μπορούμε όμως να της βάλουμε όρια, να παίξουμε - αν θες – μαζί της… Για να την κερδίσουμε αποκλείεται… την δεχόμαστε και την εντάσσουμε στην ζωή μας… την γνωρίζουμε και την χρησιμοποιούμε….
Εχεις δίκιο, αυτή είναι μια αρχή για να διέπει της πράξεις μας, αλλα τα συναισθήματα μας? Αυτά που καμιά φορά δύσκολα πειθαρχούνε στα "πρέπει" μας? Καμιά φορά Λυδία μου, ίσως να φοβόμαστε λίγο περισσότερο την συνήθεια, ίσως και να μην πρέπει όμως...
Καλώς ήρθες :)
Δημοσίευση σχολίου