Ευπάθειες

Νομίζω ότι είμαι αναγκασμένη να λέω λιγότερα από όσα σκέφτομαι, η ακόμη χειρότερα διαφορετικά από αυτά που σκέφτομαι, στους ανθρώπους. Σταθερά, πιστεύω πλέον ότι δεν εφάπτομαι με ακρίβεια και δίχως κενά, πουθενά. Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους κατέβαλλα μεγάλη προσπάθεια, με ατσαλένια αντοχή γιατί πίστευα ότι είχα ανάγκη να κερδίσω την προσοχή τους, να τυλιχτώ από την αγάπη τους, να μοιραστώ τα πιο βαθιά μυστικά τους. Υπήρχαν άνθρωποι που κατέβαλλαν αυτοί προσπάθεια, για να τους τοποθετήσω μέσα μου. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό έγινε σχεδόν αβίαστα, σε κάποιες άλλες δεν πέτυχε. Τώρα τελευταία, η αναλωσιμότητα των ανθρώπων με έχει κουράσει. Τελευταία μπορώ να σκέφτομαι τον εαυτό μου ξεκομμένο από την πραγματικότητα που ζω, ξεκομμένο από το ίδιο μου το σώμα. Να με βλέπω σαν ένα τρίτο πρόσωπο που κινείται, ζει εναλλάσσοντας την μία μέρα μετά την άλλη με αμφιβολίες, λάθη, κάνοντας κινήσεις πάνω σε μια σκακιέρα. Ξέρω ότι βρίσκομαι σήμερα ανάμεσα σε άτομα που αύριο δεν θα είναι στο πλάι μου, και αυτό με μουδιάζει, διπλώνει το μέσα μου. Οι άνθρωποι είναι σαν να έχουν κωδικό με ράβδους και σημειωμένη ημερομηνία λήξης επάνω τους, και εγώ που το βλέπω ,προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει, δίνω μια παράταση στον ετοιμοθάνατο ασθενή λέγοντας του ψέματα, αφήνω μια ανέλπιστη ελπίδα. Έπεσα πολλές φορές έξω στην εκτίμηση μου για άτομα. Δεν με ενοχλεί να μετανιώνω για αυτό. Όσους θεώρησα φίλους θέλησα να τους βοηθήσω, να τους νιώσω και να με νιώσουν, να τους φέρω κοντά μου, να τους πω αυτό που πίστευα για αυτούς και ότι σκεφτόμουν την στιγμή ακριβώς που το σκεφτόμουν. Άλλους θέλησα να τους προστατέψω άλλοτε διακριτικά και άλλοτε πιο άκομψα. Οπωσδήποτε έκανα λάθη, οπωσδήποτε έκανα πώς να το πω? Κακή αρχή με ορισμένους, αλλά όλους ανεξαιρέτως τους αντιμετώπιζα με τα δικά τους, εξατομικευμένα, προσωπικά κριτήρια για να μην τους αδικώ. Πάλι, κάποιους τους αδικούσα, γιατί αντιλαμβανόμουν διαφορετικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι ίδιοι τοποθετούσαν και όριζαν τους εαυτούς τους. Κάποιοι με αδικούσαν, νομίζω επειδή δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το διαφορετικό από αυτούς. Γιατί σπάνια κατανοούμε ή αποδεχόμαστε ότι διαφορετικό από εμάς και εξίσου σπάνια το σεβόμαστε έτσι όπως είναι χωρίς να κάνουμε προσπάθεια για να το αλλάξουμε. Πολλούς από αυτούς, πίστευα ότι τους άφηνα πίσω μου αλλά τους έβλεπα μπροστά μου. Μπορούσαν να προσωποποιούν κάθε σκοτεινό μου φόβο και κάθε ανερμήνευτη ανασφάλεια μου για την ζωή μου, τις προσπάθειες,τις επιλογές και τις αποφάσεις μου και τότε ξεπηδούσαν από μέσα μου φωνές, δυνατές, ψιθυριστές, επίμονες που δεν ήθελα να ακούω και δύσκολα συναισθήματα που δεν ήθελα να αντιμετωπίσω. Οι σχέσεις μου με ορισμένους ανθρώπους είναι σαν μια βαθιά χαρακιά έτοιμη να αιμορραγήσει κάθε στιγμή. Δήθεν έχει επουλωθεί, δήθεν δεν πονάει αλλά απλώς είναι ξεχασμένη. Ξεχασμένη μέχρι να συναντηθούν τα πρόσωπα, να διασταυρωθούν τα βλέμματα και τότε ο πόνος γίνεται το ίδιο οξύς, το ίδιο τσουχτερός και απόλυτος, λες και σχίζεται η πληγή ξανά, βαθύτερα, ακόμα βαθύτερα και άλλο βαθύτερα...