Η ασθένεια

crúzame tu existencia,
suponiendo que mi corazón esta destruido.

Pablo Neruda

Αυτό το μικρό αγροτεμάχιο των 16 τ.μ. ήταν ότι είχε απομείνει από την γιαγιά της και έτσι βάλθηκε να το καλλιεργεί για να αποδείξει ότι υπήρχε ακόμη στην ζωή της παρά τα εφτά χρόνια που συμπληρώνονταν σε λίγο καιρό από το θάνατο της. Γέμιζε το ποτιστήρι της με δάκρυα χαράς ή λύπης και δρόσιζε τα λουλούδια της. Φυλλώδης θάμνοι προστάτευαν περιμετρικά την μικρή πράσινη περιουσία της απότελούμενη από κυκλάμινα, πετούνιες, πανσέδες και άλλα φυτά. Την μέρα ξυπνούσε από τις σταγόνες δροσιάς που κυλούσαν κατευθείαν από τα φύλλα πάνω στα μάγουλα της και έπειτα ξεκουραζόταν κάτω από τις λεύκες του διπλανού χωραφιού. Σκάλιζε το χώμα με τα δάχτυλα, φύτευε τους καρπούς και μετρούσε τις μέρες μέχρι το πρώτο άνθος κάθε λουλουδιού να ανοίξει δειλά τα βλέφαρα του στον ήλιο. Τις νύχτες, χρησιμοποιούσε τα λουλούδια βαμβακιού για μαξιλάρι πάνω στο χώμα. Είχε προστάξει σιωπή στις σκέψεις της κατά την διάρκεια της νύχτας, την ώρα που χόρευαν στις στέγες των σπιτιών για να μη ξυπνήσουν τα λουλούδια της. Πρίγκιπες, βασιλόπουλα, μικρά ξωτικά, νάνοι και ζώα που μιλούσαν περνούσαν συχνά από τον κήπο της. Κάποιους τους γνώριζε από τότε που βλέπανε μαζί με την γιαγιά της προγράμματα στην τηλεόραση. Η γιαγιά της φορούσε γυαλιά με τον ένα φακό ραγισμένο και θολό και τοποθετούσε κρυφά κεφτεδάκια στο πιάτο της όταν εκείνη κοιτούσε αλλού. Η γιαγιά την είχε προειδοποιήσει ότι μοιραία θα προσβαλλόταν από την κληρονομική ασθένεια της συναισθηματικότητας καθώς μεγάλωνε και τώρα το συνειδητοποιούσε σιγά σιγά καθώς πύκνωναν τα λουλούδια γύρω της. Τα φρόντιζε σχολαστικά, αφαιρούσε τις αγριάδες και σκούπιζε τα φύλλα τους. Τα βράδια για να κοιμηθούν μουρμούριζε παραμύθια στα κυκλάμινα και στις πετούνιες, και τραγουδούσε στους πανσέδες. Μια μέρα απροσδόκητα ένα νέο λουλούδι ξεπήδησε στον κήπο της. Τίναξε ντροπαλά τα πέταλα του και στάθηκε μονάχο του στην γωνία. Ήταν αλλιώτικο, μαγικά όμορφο και έμεινε να το κοιτάει αποσβολωμένη. Τα βράδια της ψιθύριζε μυστικά για τόπους μακρινούς εξωτικούς από όπου καταγόταν. Της έλεγε για τα τραγούδια του αέρα πάνω στην έρημο, την βροχή των αστεριών, τους χρωματισμούς των πετάλων του στο άγγιγμα του τροπικού ήλιου και τις υπόγειες διαδρομές του νερού μέχρι τις ρίζες του. 'Επειτα εκείνη έπεφτε ευτυχισμένη για ύπνο. Ένα βράδυ όμως του μίλησε. "Θα ήθελα να σε ακολουθήσω, να φυσήξω από την χούφτα μου εκατομμύρια σπόρους λουλουδιών, να τους δω να αναπτύσσονται χιλιάδες φιλιά κάτω από έδαφος ενώ εγώ ταξιδεύω με ένα μπαλόνι πάω από τα σύννεφα. Όμως δεν μπορώ γιατί έχω προσβληθεί από την κληρονομική ασθένεια που είχε η γιαγιά μου και δεν μπορώ να εγκαταλείψω τα λουλούδια μου. Θα πεθάνω εδώ μαζί τους από την αγάπη που ριζώνει στην καρδιά μου, τρυπάει το στήθος μου και ενώνεται με τα νήματα του αίματος μου. Όμως φοβάμαι πως και εσύ δε θα καταφέρεις να επιβιώσεις στον κήπο μου, χρειάζεσαι διαφορετικό χώμα, περισσότερο ήλιο και η αγάπη μου δεν φτάνει για να τα καλύψει. Φοβάμαι πως θα σε χάσω και δεν ξέρω τι να κάνω." είπε και ένα δάκρυ κύλησε καθώς έκλεισε νυσταγμένα τα μάτια της πάνω στο λουλούδι. Το πρωί το εξωτικό λουλούδι δεν ήταν εκεί, μονάχα ένα μικρό μωβ άνθος είχε απόμείνει σε ένα σωρό από ξερά φύλλα να της θυμίζει ότι δεν υπήρχε απλά στο όνειρο της.