Τυχαίες Συγκρούσεις

Νομίζω υπάρχει κάτι που μ'αρεσει όσο λίγα πράγματα όταν μπαίνει ο χειμώνας. Είναι να περπατάω επιστρέφοντας στο σπίτι το βραδάκι, με εκείνο το ελαφρύ αεράκι που σε δροσίζει, σου χαιδεύει το πρόσωπο, σου ξεραίνει λίγο τα χείλη. Εκείνο το αεράκι που σε κάνει να πιστεύεις στις αλλάγες που λίγο φοβάσαι.
Τον υπόλοιπο καιρό, ωστόσο αναγκάζομαι να τρέχω βιαστικά επειδή καθυστέρησα. Στο μάθημα, στη συνάντηση, στα πάντα. Υπάρχει ένας δρόμος που διασχίζω κάθε φορά, μια ασήμαντη στροφή πριν φτάσω στην σχολή. Τις περισσότερες φορές δεν κοιτάζω πριν στρίψω., προτού αλλάξω κατεύθυνση. Έτσι, σαν αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές πέφτω πανω σε κάποιον που τυχαίνει την ίδια στιγμή να έρχεται με την ίδια σχεδόν ορμή από την αντίθετη κατεύθυνση. Σκουντουφλάμε, κοιταζόμαστε, ένα μουρμουρητό αντί για συγγνώμη ή ένα σύντομο χαμόγελο και ξανά εντός πορείας. Κάθε φορά, μετά από κάθε τέτοια τυχαία σύγκρουση για λίγα δευτερόλεπτα μένουν να αιωρούνται τριγύρω πάνω μου, μόρια αέρα που χορεύουν ποτισμένα μες το άρωμα του περαστικού. Δεν μιλάω για τα εμπορικά αρώματα που κυκλοφορούν, βεβαίως αυτά δεν μένουν για λίγα δευτερόλεπτα αλλά με συνοδεύουν μέχρι να μπω τελικά στο κτίριο. Μιλάω για το άλλο άρωμα, το άρωμα των ρούχων. Αυτό που κάθε φορά που το αντιλαμβάνομαι στο χώρο ανακινεί εικόνες από το σπίτι μου. Αγκαλιές και χάδια με αρωματισμένα καθαρά ρούχα και παιχνίδια ανάμεσα σε απλωμένα σεντόνια. Μεμιάς είναι σαν να ζωγραφίζω με κλειστά μάτια αποκλειστικά με την παλέττα των αναμνήσεων μου, ακολουθώντας τα ίχνη της έμπνευσης στην μυρωδιά των ρούχων του περαστικού. Αυτό το αόρατο ένδυμα της φροντίδας που φοράει κάποιος με την μορφή κρυφής , φυλαγμένης μυρωδιάς καθαρών ρούχων. Πόσο πολύ μου αρέσει αυτό το άρωμα όταν τυχαία έρχομαι σε επαφή μαζί του..