Ακαταστασίες με λεμόνι

Δεν με πιάνει ο ύπνος πάλι αλλά δεν είναι τόσο αυτή η συνηθισμένη αυπνία που με απασχολεί όσο η ακαταστασία μέσα μου. "Δεν περιμένεις ποτέ στις 5 το πρωί να πάρεις σοβαρές αποφάσεις" σκέφτομαι και την ίδια στιγμή αναιρώ. Ψάχνω να ανακαλύψω κάτι και ξέρω ακριβώς τι. Παλέυει μέσα μου το θέλω με το Μη. Απλώς προσπαθώ να το καλύψω με κάτι πρόσκαιρο να ξεχαστώ έστω για 1 δευτερόλεπτο. Ένα τραγούδι, μια εικόνα, οτιδήποτε ανώδυνο. Να νιώσω μια προσωρινή ηρεμία, να κοιμηθώ απόψε. Σκέφτομαι τι θα μπορούσα να γράψω στο google αν μπορούσε να βρει αυτό για μένα την λύση. Mporeis na mou peis ti prepei na kanw? Kserw to swsto kai egw thelw na kanw to lathos. varethika na lew alla apo auta pou niwthw.Αυτό είναι το πιο βασανιστικό. Να κρατάς πάντα την επιφανειακή ηρεμία ενώ σιγοβράζεις καιόμενος μέσα σου. '
Οταν ήμουν μικρή υπήρχε τρόπος για οτιδήποτε. Μπορούσες να κρατήσεις αβασάνιστα ένα μυστικό σε προφανές σημείο, ήσυχος ότι κανένας δεν θα το ανακαλύψει. Μπορούσες να γράφεις τα πάντα με λεμόνι σε λευκό χαρτί και να λαμπυρίζει η λύση μόνο όταν ο ήλιος πέσει πάνω του. Έτσι μπορούσες να κουβαλάς πάντα μαζί σου το χαρτί, να μην προσπαθείς να το κρύψεις γιατί απλώς έμοιαζε ένα ολόλευκο χαρτί. Αδειανό από οτιδήποτε. Έτσι νιώθω καμιά φορά το blog μου. Είναι σαν να φωνάζω "Εδώ είμαι.. έλα διάβασε με να λυτρωθώ από τα μυστικά μου, να σου εκμυστηρευτώ κάθε μύχια σκέψη μου" και την ίδια στιγμή που θα απαλλαχτώ από αυτές , ενώ εσύ θα βρίσκεσαι τόσο κοντά στην αλήθεια μου, να αρνηθώ τα πάντα. "Δεν είμαι εγώ αυτή που νομίζεις", "Κάποιο λάθος κάνεις, πέρι σύμπτωσης πρόκειται...".
Κάθε φορά μου είναι όλο και πιο δύσκολο γυρνώντας στο σπίτι. Κάθε φορά μου είναι όλο και πιο δύσκολο να αναμετρηθώ και έπειτα να γδυθώ από τις ανεπιθύμητες σκέψεις, να πέσω γυμνή νηφάλια και ήρεμη στο κρεβάτι. Να με πάρει ο ύπνος κατευθείαν. Πως γίνεται να θέλω όλα αυτά που έχω αποκυρήξει? Πως γίνεται να θέλω αυτό μου με εκνευρίζει ενώ εκνευρίζομαι που το θέλω? Γιατί ξαφνικά με νοιάζουν αυτά για τα οποία αδιαφορούσα παντελώς πριν?...Πόσο ακόμη μπορώ να πλησιάσω? Πόσο κοντά μπορεί να φτάσω πριν διαλυθούν όλα? Πριν καεί το σπίρτο ακουμπώντας στην φωτιά? Είναι ο φόβος ή η ανασφάλεια που προκαλεί αντανακλαστικές και βεβιασμένες αντιδράσεις? Μπορώ να το προλάβω πριν το κάνω? Μπορώ να σκεφτώ για μία στιγμή τόσο ξεκάθαρα ώστε κάθε απόφαση μου να είναι απλώς ένα άλλο συνειδητοποιημένο βήμα προς αυτό που πραγματικά θέλω? Και ξέρω ότι περισσότερο από όλα φοβάμαι τις συνέπειες, την απώλεια, τις αναμνήσεις. Ξέρω ότι ανάμεσα στα κενά του χρόνου της ευτυχίας μπορούν να ξυπνήσουν και να με δηλητηριάσουν. Και εκεί βυθισμένη στην αδράνεια μου, σκέφτομαι διαρκώς αυτό που δεν κάνω. Δεν μπορώ να κάνω. Τα λίγα εκατοστά που μας χωρίζουν πριν γλιστρίσω δίπλα σου, πριν αφεθώ εντελώς στο Μη. Έλα διάβασε με μπορεί να μάθεις ότι δεν είσαι μόνος σου. Διάβασε με εδώ είμαι, αν με ακούς μπορεί , ίσως και εγώ να είμαι Αυτή. Μπορεί και να μην κάνεις λάθος... Ακούς άραγε? Διαβάζεις την σιωπή ή το κενό μου?
Δεν είμαι λευκή σελίδα για σένα ρε γμτ...