Ενα μικρό κομμάτι είναι. Θα ευχόμουν να μην ήταν δικό μου. Δανεισμένο έστω να το επιστρέψω πίσω. Φαντάζομαι όταν πλέχτηκε, αραίωσαν οι κλωστές γύρω από αυτό και έγινε τόσο λεπτό, διάφανο, μπορούσες να περάσεις το αδιάκριτο δάχτυλο σου από ανάμεσα να το ξεχειλώσεις, να το ξεφτίσεις ακόμη περισσότερο. Ένα τζαμάκι μονίμως ραγισμένο σε μια άκρη, ελαττωματικό, με μια ανεπαίσθητη μικρή ρωγμή για να τρυπώνει το κρύο ή ο πόνος όταν δεν θα έπρεπε. Η πιο λεπτή στρώση επιφανειακού τσιμέντου που δεν άντεξε και κατακερματίστηκε ευθής αμέσως. Και η ισχύς της αλυσίδας είναι όσο αυτή του ασθενέστερου κρίκου της. Δεν είναι μεγάλο σου λέω. Ένα μικρό κομμάτακι είναι. Ο πιο λεπτός μου κρίκος. Ο πιο εύκολος στόχος. Περίεργο δεν μοιάζει που μπορεί να μεταβάλλει τόσο άμεσα και απρόοπτα τα συναισθήματα μου; Αιμοραγώ ή κλαίω; Ράγισα και βρέχει; Για ένα τόσο δα μικρό κομματάκι; Αστείο μοιάζει...
4.2.09
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 comments:
Τι έπαθες καλή μου για ένα τόσο μικρό κομματάκι;;
"Αιμοραγώ ή κλαίω; Ράγισα και βρέχει;"
Είσαι απλά ζωντανή ;)
Κι ομως... το κομματακι ειναι υπεραρκετο για να σε κανει να χαθεις και να μην αναγνωριζεις την αιμοραγια απο το κλαμα...
Καμιά φορά χρειάζεσαι μια μικρή αφορμή για να νιώσεις πολύ έντονα πράγματα. Θα περάσει.χ
@neni μου,
είδες κ ποιος το φανταζόταν για ένα τόσο δα μικρό κομματάκι;
@thesikaleon,
maybe.maybe not.
@Mariart,
ακριβώς αυτό.. ευτυχώς δεν κρατάει για πάντα :)
@Τουλιπα μου,
ναι νομίζω είμαι ήδη καλύτερα :)
Σε διαβάζω ακούγοντας τη μουσική από την προηγούμενη ανάρτησή σου και βλέπω την αλυσίδα να πέφτει σε αργή κίνηση καθώς περπατάς κι εσύ να μην το αντιλαμβάνεσαι και συνεχίζεις το δρόμο σου και κάποιο χέρι τη σηκώνει από το βρώμικο πεζοδρόμιο και την παίρνει στο διαμέρισμά του και την βάζει στο τραπέζι με τα σύνεργα και την επιδιορθώνει και τη γυαλίζει και την καθαρίζει και τη στολίζει με της αυγής το δροσερό άρωμα κι ύστερα την αφήνει εκεί που τη βρήκε για να επιστρέψεις λίγη ώρα μετά εσύ και να την ξαναβάλεις στο λαιμό σου αναρωτώμενη πώς σου έπεσε αφού είναι ολοκαίνουρια...
Σε διαβάζω σιωπηλά χαμογελώντας μπροστά στην οθόνη μου και είναι σαν δύο χέρια μακριά σαν αυτά του αστυνόμου Σαϊνη :P να την διαπερνούν μαγικά, να σε βρίσκουν και να σε αγκαλιάζουν. Σε ευχαριστώ. Πολύ πολύ. :))
ΥΓ: Εμπρός καλά μου χεράκια! :Ρ
:-)
Κι εγώ σε ευχαριστώ!
Για τις αφορμές που μου δίνεις!
Εσύ καλέ μου κάνεις τα χαλίκια, τα πετραδάκια μικρά ξεχωριστά διαμάντια. Ξέρω ότι φυλάς κάπου εκεί στην δικιά σου γωνιά ένα όμορφο μυστικό κήπο με λουλούδια και χαίρομαι καμιά φορά που μπορώ να τα κοιτάζω απολαμβάνοντας την παρέα μαζί σου :)
Δημοσίευση σχολίου