Αργά το βράδυ

Υπάρχουν κάτι νύχτες περίεργα μαγικές που δεν θέλεις να ξημερώσει ποτέ. Μερικές ξεπροβάλλουν με την γλυκιά μέθη του κρασιού που κάνει τα λαμπιόνια στο καθρέφτη της ταβέρνας ακόμη πιο φωτεινά, το χαμόγελο σου πιο πλατύ όπως γέρνεις στον διπλανό ώμο, τα γέλια σας πιο ακανόνιστα καθώς ακολουθούν τα βήματα σας ανάμεσα στα στενά. Οι συζητήσεις σας υποκύπτουν στην ελαφρότητα του οινοπνεύματος, ανακατεύονται με την μουσική και κάτι βαθιές σκέψεις γλιστρούν πριν προλάβεις να κλείσεις το στόμα σου. Υπάρχουν κάτι νύχτες που νιώθεις ότι ντύνεσαι τον αέρα λίγο πριν ξημερώσει, λίγο πριν ξεκλειδώσεις την πόρτα σου. Γεννιούνται όταν προσπαθείς να ξεχωρίσεις τον ουρανό κάτω από το παράθυρο σου, οταν φτιάχνεις εσύ έναν με μικρά ψεύτικα δικά σου αστέρια, που φωτίζουν την νύχτα και σου θυμίζουν τον πραγματικό. Νιώθεις χωρίς καμιά ανησυχία, τον ύπνο να αργεί όταν τρυπώνεις κάτω από τα σκεπάσματα, εκεί, αργά το βράδυ εύχεσαι να μην τελείωνε ποτέ.