Η μεσοτοιχία

Πριν λίγο καιρό, είδα ακόμη ένα ενοικιαστήριο κολλημένο στην είσοδο της πολυκατοικίας μου. Εδώ και μέρες υπάρχει πολύ ησυχία στον όροφο και χτες συνειδητοποίησα ότι οι διπλανοί μου μάλλον έχουν αφήσει το σπίτι τους. Λείπουν όλα τα κουτιά που κρατούσαν στο μπαλκόνι τους και οι κουρτίνες. Έχω μέρες να ακούσω το ξεκλείδωμα της πόρτας, τις φωνές , τα γέλια και τα τηλέφωνα τους να χτυπούν. Θυμάμαι την πρώτη φορά που βρεθήκαμε, κοντοστάθηκε και με ρώτησε αν είμαι η καινούρια και με βοήθησε να κουβαλήσω τις σακούλες που κρατούσα. Μετά βρισκόμασταν στο ασανσερ ή στις σκάλες ανταλλάσοντας μερικές βιαστικές κουβέντες. Συνήθως, υπήρχε μια διαφορά φάσης μεταξύ μας, συναντιόμασταν ενώ εγώ είχα μολίς ξυπνήσει ή αυτός ήταν πολύ κουρασμένος, όταν εγώ ήμουν νευριασμένη ή αυτός απότομος και βιαστικός. Τις πολύ λίγες φορές που πιάσαμε την συζήτηση μπροστά στην πόρτα μου, πηδούσαμε από το ένα θέμα στο άλλο, από την καμμένη λάμπα του διαδρόμου,τα κοινόχρηστα, τις ταινίες που παίζανε στον κινηματογράφο μέχρι την είδικότητα που σκόπευε να πάρει και τις δικές μου σκέψεις για δουλειά ή μεταπτυχιακές σπουδές. Ποτέ όμως δεν γνωριστήκαμε ουσιαστικά, λες και υπήρχε μια διαφανής τζαμαρία μεταξύ μας και κανένας δεν προχωρούσε ένα βήμα μήπως και χτυπήσει σε αυτή ή κολλήσει την φάτσα του πάνω της και φανεί γελοίος. Μετά κλείνοντας την πόρτα σκεφτόμουν ότι την επόμενη φορά θα του έλεγα να πιούμε εκείνο τον καφέ που φαινόταν να καθυστερεί μήνες και χρόνια. Κανονικά θα έπρεπε να νιώθω χαρούμενη που θα μπορώ να ακούω την μουσική μου στις 3 ή στις 4 το βράδυ, που θα μπορώ να χρησιμοποιώ την ηλεκτρική σκούπα ή να στεγνώνω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι το καταμεσήμερο, αλλά δεν νιώθω έτσι. Πιο πολύ με πειράζει που λείπει η ευκαιρία που πάντα βρισκόταν εκεί αλλά εγώ απλώς δεν την έπαιρνα και την άφηνα να περιμένει μέχρι την επόμενη φορά που απλώς θα το ανέβαλλα ξανά.
Μας χώριζε πάντα μια μεσοτοιχία, μπορούσες να ακούσεις το ξυπνητήρι το πρωί, τους καυγάδες, το τρίξιμο του κρεβατιού. Νόμίζω ότι χωρίς κόπο ήξερε σχεδόν τα πάντα για μένα, από το τι ώρα ξυπνούσα, με ποιον κοιμόμουν ή αν κατέβαζα τα σκουπίδια κάθε πρωί. Μια λεπτή μεσοτοιχία που αποκάλυπτε στον έναν την ζωή του άλλου, που σαν να στεκόταν όμως εκεί εμπόδιο κάνοντας το βήμα της γνωριμίας απλώς μετέωρο., αβέβαιο. Ασφυκτικά κολλημένες ζωές και οι άνθρωποι σε αποστάσεις, ευγενικές και σταθερές όπως αρμόζει στην μοναξιά που ώρες ώρες τυλίγει σαν πέπλο την πόλη.