Μικρό ταξίδι

Πρόσφατα ταξίδεψα διασχίζοντας την Ελλάδα, περίπου 700 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Το βλέμμα μου δεν χόρταινε να παρατηρεί τα τοπία πίσω από το παράθυρο. Έβλεπα το γαλάζιο της θάλασσας να ενώνεται με την ξανθιά επιδερμίδα της γης, το πράσινο (όπου είχε μείνει) να ακολουθεί την κλίση του εδάφους παντού σε λόφους και γκρεμούς, σε υψώματα και απότοτομες καμπές του εδάφους. Πάνω απ' όλους ο ήλιος να στεγνώνει το έδαφος, να φωτίζει, να λάμπει, να καίει. Όταν σταμάτησα να θαμπώνομαι από την ομορφιά, στο μυαλό μου ξεκίνησαν να στροβιλίζονται κάτι σκέψεις, λίγο στενόχωρες.
Σκεφτόμουν πόσο κοντά ένιωθα σε αυτό το τοπίο, σε αυτή την χώρα, πόσο δική μου την ένιωθα. Σκεφτόμουν αν ένιωθα να αποτελώ κομμάτι της. "Σχεδόν καθόλου" αναλογιζόμουν. Δεν ήταν το κενό αυτό που με γέμιζε, αλλά η αποστροφή που δημιουργούσε μάλλον η ντροπή που ένιωθα. Πρόσεχα τον Έλληνα που πετούσε φλούδες, κουκούτσια, τσιγάρα, σχεδόν ότι είχε και δεν είχε η τσάντα που κουβαλούσε και τον Σουηδό δίπλα μου να κρατάει την γόπα του τσιγάρου σε όλα την διαδρομή του πλοίου. Οι ταβέρνες, τα εστιατόρια, τα ξενοδοχεία πάντα και παντού καθαρά και προσεγμένα, οι δρόμοι όμως γιατί ήταν γεμάτοι σκουπίδια; Στην άμμο γιατί ξέθαβα καμιά φορά με το πόδι μου θαμμένες γόπες τσιγάρων; Απόδειξη ότι δεν εκτιμούμε την χώρα μας; Δεν σεβόμαστε το περιβάλλον;Όσο και να κούραζα το κεφάλι μου, δεν μπορούσα να βρω καμία δικαιολογία γιατί φυσικά δεν υπήρχε. Και όταν καμιά φορά ο σερβιτόρος μου μιλούσε στα αγγλικά και μου έλεγε "Thank you!" του χαμογελούσα γιατί πάνω απ' ολα υπερίσχυε η ντροπή μέσα μου.
Η σχέση αυτή μου θύμιζε την σχέση που έχεις με κάτι συγγενείς που δεν πολυβλέπεις, που δεν πολυμιλάς, που δεν πολυγουστάρεις που είστε όμως συγγενείς. Μια σχέση μακρινή που τείνει να γίνει ξεχασμένη. Βλέπεις φωτογραφίες σας σε κάτι άλμπουμ με στημένα χαμόγελα, που χαμογελάς επειδή σου είπαν να χαμογελάσεις λες και ξαφνικά όλα θα γίνουν καλύτερα, θα αναβιώσει η ανύπαρκτη σχέση μεταξύ σας. "Έτσι πρέπει. Χαμογέλα!" που λέει και η γιαγιά μου. Τι και αν μερικές φορές είναι τόσο μακριά το ένα από το άλλο...Είσαι στην Ελλάδα, φέρσου σαν Έλληνας.