Αποσφαλμάτωση

Μετά από μια περίοδο πίεσης και άγχους, ένιωθε πάλι ότι έπρεπε να μαζέψει τα κομμάτια της. Αυτά που αυτή διέλυσε έπρεπε τώρα να τα περισυλλέξει ένα προς ένα. “Όταν διαλύεσαι μετά χρειάζεσαι πολλαπλάσια προσπάθεια για να ανασυγκροτηθείς” σκεφτόταν και ο χώρος δεν την βοηθούσε ιδιαίτερα. Κάθε μέρα εδώ και πολύ καιρό έβαφε με την στεναχώρια της τους τοίχους του σπιτιού της και τώρα ήταν αναγκασμένη να μείνει μέσα σε αυτό. Το φως της λάμπας κάτω από την οποία ξόδεψε άπειρες ώρες μελέτης και περισυλλογής δεν την βοηθούσε να σκεφτεί καθαρά. Οι ανασφάλειες ρουφούσαν σαν μαύρες τρύπες τις σκέψεις της που ξεθαρρεύουν και τολμούσαν να κάνουν βόλτες στο μυαλό της. Αν ο νους λειτουργούσε σαν ένας νερόμυλος και η κίνηση του ρυθμιζόταν από το νερό που έρεε, ο δικός της είχε τώρα σίγουρα κολλήσει από την έλλειψη του. Η στάθμη του έχει πέσει κάτω από τα κανονικά επίπεδα και ο τροχός αδυνατούσε να κάνει άλλη μία περιστροφή γύρω από τον άξονα του. Το μυαλό σκάλωνε στις ίδιες σκέψεις, προσπαθώντας κάθε φορά να τις διαλύσει, να τις ολοκληρώσει, να τις αποσαφηνίσει καταλήγοντας όμως πάντα σε ένα, το ίδιο, σφάλμα εκτέλεσης.