Η αρχή

Αδιαμφισβήτητα στην ομορφιά εμπεριέχεται μια αντικειμενική αλήθεια που κανείς δεν μπορεί να απορρίψει. Μπορεί να σε καθηλώσει, να σε αποστομώσει, να σε αδειάσει από σκέψεις, κατακλύζοντας σε με την ανυπέρβλητη εικόνα της. Η εγγενής ισορροπία των χαρακτηριστικών σε καθετί που θεωρούμε ωραίο καθιστά αυτονόητη την οικουμενικότητα των χαρακτηριστικών του προσώπου που αντικρίζουμε. Η ομορφιά της εικόνας συνιστά μια στιγμιαία ευτυχία, μια έντονη αίσθηση οικειότητας (σε διαφορετική περίπτωση ο χρόνος καθίσταται απαραίτητος ώστε οι αποχρώσεις, οι αποστάσεις και οι εκφράσεις να αποθηκευτούν στην μνήμη για να είναι προσφιλή στην επόμενη όψη) και μια άνευ προηγουμένου επιθυμία πλημμυρίζει τις αισθήσεις που απορροφούν με λαχτάρα τα ερεθίσματα, εξαργυρώνοντας τα σε υποσχέσεις για έρωτα, ανταπόκριση, επαφή.
Ωστόσο, το τοπίο γίνεται απροσδιόριστο και θολό όταν το συναισθηματικό πλέγμα που αγκυλώνει την καρδιά πλέκεται πιο αργά αλλά όχι απαραίτητα συνειδητά. Οι κανόνες εξυπηρετούν τις εξαιρέσεις. Τότε ίσως η αντικειμενικότητα του ωραίου να γίνεται ραγδαία αμφισβητήσιμη. Η εξάρτηση από τις ακόρεστες ψυχολογικές ανάγκες διαμορφώνει ένα πολύμορφο καλούπι που ταιριάζει στον εκάστοτε αγαπημένο ώστε να καλύπτει επακριβώς τις πολλαπλές ανάγκες από τις οποίες το ίδιο γεννήθηκε. Οι φαντασιώσεις ενσαρκώνονται και η ανάγκη επινοεί την λύση της. Όταν οι συμπτώσεις ταυτοχρονιστούν με την συνέπεια των αναγκών και γεμίσουν τα σκοτεινά, ασαφή και απροσδιόριστα κενά της ψυχικής υπόστασης τότε η αιώνια μοναδικότητα του προσώπου ξεπροβάλλει και ο σκεπτικισμός πάει περίπατο. Μια ιστορία μόλις ξεκινάει…