"Σκοτεινές" σκέψεις

Ένας μικρός πανικός. Την στιγμή που τηλεόραση, ραδιόφωνο, υπολογιστής ήταν όλα ανοιχτά και ενώ ετοίμαζα κάτι για να φάω, ξαφνικά σιγή! Δεν είχα ακούσει για τις διακοπές ρεύματος που είχαν εξαγγείλει οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ. Φυσικά, μπορεί να έχω ένα σωρό άχρηστες ηλεκτρικές συσκευές (βλ. αποχυμωτής) και χρωματιστά λαμπάκια αλλά έναν απλό φακό με μπαταρίες δεν έχω. Έψαξα βρήκα κάτι σπίρτα, αφού σκόνταψα στην καρέκλα, έριξα μια στοίβα από ρούχα και πάτησα την άκρη ενός καλωδίου. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν δικό μου αποκλειστικά το πρόβλημα όταν βγήκα στο μπαλκόνι. Ξαφνικά, βλέπεις όλους του γείτονες σου στο μπαλκόνι, σαν να έρχονται όλοι πιο κοντά. Όλα τα παράθυρα είναι ανοιχτά. Κάποιους δεν τους είχα ξαναδεί ποτέ. Δεν φανταζόμουν ότι σε ενώνει έτσι μια διακοπή ρεύματος. Τα φώτα στην πόλη είναι σβηστά. Ο ουρανός φαίνεται διαφορετικός, μπορείς να ξεχωρίσεις και τα ξεχωριστά χρώματα στα σύννεφα που τον σκεπάζουν. Πόσο αλλιώτικη μοιάζει έτσι η πόλη? Κάτι με ενοχλεί μέσα μου όμως. Νιώθω λίγο "άδεια" και δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι ξαφνικά δεν έχω τι να κάνω ή ότι συνειδητοποιώ πόσο απελπιστική είναι αυτή μου η σκέψη. Ήταν "γεμάτη" η ζωή μου ή απλά είχε πολύ "θόρυβο" πριν? Από πότε ο "θόρυβος" μας εξασφαλίζει ασφάλεια ή πληρότητα? Και από πότε με τρομάζει η σιωπή? Στο μπαλκόνι, παρατηρώ τις κινήσεις μέσα στα άλλα σπίτια. Λάμψεις από κεριά που τρεμοσβήνουν πίσω από κουρτίνες. Μπερδεμένες φωνές. Φώτα από αυτοκίνητα που περνούν από το δρόμο, να σκίζουν το σκοτάδι που έχει αρχίσει να πυκνώνει. Νομίζω ότι μας χρειάζεται μια διακοπή ρεύματος που και που για να διακόπτει την καθημερινή και αδιάλειπτη ρουτίνα που στοιχειώνει της ζωές μας και για να συνειδητοποιούμε πως ο χρόνος μπορεί να μετρήσει και διαφορετικά από το συνηθισμένο. "Λίγος αποκλειστικός χρόνος..", σκέφτομαι και μπαίνω μέσα να αντιμετωπίσω την εκκωφαντική ησυχία του σπιτιού μου.