Κάτω από το πάπλωμα

Και καθώς πέφτω για ύπνο κάθε βράδυ μετράω με κλειστά τα μάτια τα δευτερόλεπτα ως που να αποκοιμηθώ τελείως. Έκεινα τα βασανιστικά δευτερόλεπτα μέχρι να χαθώ σε μπερδεμένες αφηγήσεις του υποσυνείδητου μου για τις αλήθειες, τις εκκρεμότητες και τα απωθημένα στην ζωή μου που ξυπνούν από το χαοτικό λήθαργο της μνήμης την ώρα που προσπαθώ να κοιμηθώ. Έκεινα τα βασανιστικά δευτερόλεπτα της απόλυτης ησυχίας του χώρου ο νους μου επισκέπτεται διαδοχικά σκέψεις πρόσφατες και απλές προχωρώντας ολοένα σε πιο σύνθετες, πιο δύσκολες, σε σκέψεις αναπάντητες που αποδιώχνω όλη μέρα. Την στιγμή της μετάβασης, από το απλό στο σύνθετο, από το εύκολο στο δύσκολο, σέρνω το σεντόνι να με σκέπασει, αν είναι δυνατό να με καλύψει ολόκληρη έτσι μουδιασμένη απροστάτευτη και εκτεθειμένη που νιώθω. Μοιάζει με νοοερή προστασία το σεντόνι πλέον, παρά μια αψυχολόγητη συνήθεια του ύπνου.
Οι τελευταίοι δύο μήνες περάσαν μετρώντας την κάθε μέρα. Κάθε βράδυ την ίδια διαπίστωση.
Δεν τεμάχισα μόνο την ζωή μου σε μικρά μικρά κομμάτια, παρά τα άλεσα και έπειτα βούτηξα ξανά και ξανά μέσα στον παράλογο αυτό παχύρευστο χυλό. Έκλεισα έξω κάποιους και μοιάζει λίγο τώρα να έχουν κολλήσει στην τζαμαρία μιλώντας, κάνοντας χειρονομίες και εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα για τι πράγμα μιλούν. Κοιτώντας από λίγο ψηλότερα, είμαι γώ και όχι αυτοί κλεισμένοι στην γυάλινη σφαίρα, πίσω από το τζάμι σαν να έχω καταπιεί κάρβουνο.
Περίεργο μου φαίνεται που σε κάθε προβληματική φάση της ζωής μου το ίδιο κλειδί ξεκλειδώνει το κουτί με τα ερωτηματικά. Και προκύπτουν πάλι, τα ίδια από την αρχή ερωτήματα, τα ίδια που δεν έλυσα τότε όταν έπρεπε παρά τα στρούμωξα βιαστικά κάτω από το χαλί παριστάνοντας ότι ποτέ δεν υπήρξαν.
Μικρή χωρούσα και μέσα στην ντουλάπα. Τώρα μόνο το παλιό -χωρίς φως- ανσασερ της πολυκατοικίας μου μπορούσε κάπως να την θυμήσει, καθώς ανέβαινα σκοτεινά τους ορόφους μέχρι να φτάσω στον όροφο. Αλλά το αλλάξανε και αυτό. Και είναι οι σκέψεις μου κάθε φορά άλλες. Μεταπηδούν από όροφο σε όροφο. Ταράτσα σε ταράτσα. Στέγη σε στέγη. Ξυπόλυτες και μόνες.
Απουσία φυσικών αντανακλαστικών είναι να θεωρω το ίδιο μια μικρή χρωματιστή μπίλια και την μπάλα του μπάσκετ. Να μπερδεύω τις διάφορες μπίλιες μεταξύ τους χωρίς να ξεχωρίζω τα χρώματα τους, χωρίς να αντιλαμβάνομαι ποιο είναι το δικό μου χρώμα επιτέλους.
Κάποια κλικ πρέπει να είναι. Κάποια κλικ σίγουρα. Για να μπορέσεις να βγεις από το συναισθηματικό έλος που σε καθηλώνει άλλωτε στο κρεβάτι ή στον καναπέ, και άλλωτε στην θέση του αστικού ή αυτή του συνοδηγού στο αυτοκίνητο. Και μένει καρφωμένο το βλέμμα στο ίδιο σημείο, με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο.
Κάποια κλικ. Κάποια ανοιγοκλειματα των ματιών καθώς το φως του πρωινού ξεσηκώνει τα χρώματα του σεντονιού και βλέπω μικρά πολύχρωμα τετραγωνάκια. Πράσινα μέσα σε κίτρινα και μπλε μέσα σε ροζ ή κάτι ανάλογο. Δεν θυμάμαι. Απλώς με απορροφούν.