Παράσιτα

Και όταν πέφτω για ύπνο, εκείνες τις μικρές ώρες συνεχίζω να ακούω το ίδιο εκκρεμές των αναπάντητων ερωτήσεων. Άλλες φορές εντελώς μουδιασμένη, μισοερείπιο βλέπω την αντανάκλαση μου στην μαύρη οθόνη του υπολογιστή και εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια να γράψω η να πω κάτι. Άλλες φορές ζαλισμένη από το ποτό προσπαθώ να συγκεντρώσω σε ροή την σκέψη μου αλλά μοιάζει κάθε λέξη να πονάει το μυαλό μου. Και με ταλαιπωρεί τόσο η σκοτεινή τυραννία της αυπνίας καθώς το εκκρεμές δεν σταματάει ποτέ. Δεν ξέρω τι ενοχλεί περισσότερο οι ερωτήσεις ή οι ίδιες διαπιστώσεις που τις προκαλούν. Άλλες φορές πάλι, καταφέρνω να γράψω 1-2 λέξεις, να αποκαλύψω κάτι στον εαυτό μου και μεμιάς τα διαγράφω και τρέχω πάλι να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμα περιμένοντας ανήσυχα να κοιμηθώ. Απόψε δεν με πιάνει πάλι ο ύπνος, στέκομαι ώρα σβήνοντας και γράφοντας. Νιώθω δύο διαφορετικά εγώ να δημιουργούν παράσιτα το ένα στο άλλο. Πόσα νήματα υφαίνονται στο μυαλό μου; Φοβάμαι πιο πολύ τις ερωτήσεις που δεν ξεκολλάνε από το μυαλό μου. Φοβάμαι να μην χαραχτούν σε αυτό. Μπορεί; Και μετά είναι η ουσία που ξεχειλίζει από μέσα μου. Μπορείς να αγαπήσεις κάποιον χωρίς να αναιρέσεις την αγάπη σου για κάποιο άλλον; Αν μπορείς αυτό να το κάνεις για όλα τα είδη της αγάπης που φαντάζεσαι, μπορεί να συμβεί και για τον έρωτα; Είναι ο έρωτας που κάνει την αγάπη σου για κάποιον να μοιάζει μοναδική ή ιδανική και όταν εξαφανιστεί μένει κάποιος κενός χώρος; Χωράει κανείς σε αυτόν; Και αν κανείς δεν χωράει, μπορεί να επιστρέψει πίσω ο έρωτας; Είναι ο περιορισμός που κάνει ελκυστικό τον πειρασμό ή απλώς ελκυστικότερο; Μπορείς σε κάθε περίπτωση να διαχωρίζεις μεταξύ τους τις λέξεις ενθουσιασμός και έρωτας; Μπορεί με την φιλία να απολαμβάνεις το καλυτερο κομμάτι ενός ανθρώπου γιατί δεν είναι όμως πάντα αρκετό αυτό; Η αγάπη είναι εκεί και πονάει όταν φεύγει; Γλυκόκοιμάται τον περισσότερο χρόνο και όταν ξυπνάει είναι ήδη αργά, επειδή πονάει η απώλεια που φέρνει μαζί της φεύγοντας; Μπορείς να νιώσεις πως είναι να ξεπερνάς τα όρια, απλώς προσομοιώνοντας στο μυαλό σου κάθε μικρό βήμα με κατεύθυνση προς αυτά, ζυγίζοντας και υπολογίζοντας το κόστος; Μπορείς να τα αγγίξεις έτσι; Και πόσες φορές μπορείς να φανταστείς, να περιγράψεις στον εαυτό σου ένα λάθος, μια μικρή απόκλιση στις μοίρες της καθορισμένης πορείας σου, μια αναπαίσθητη ολίσθηση των συναισθημάτων σου, πριν τελικά αποφασίσεις να το κάνεις; Γιατί; Αφού ξέρεις ότι είναι λάθος... Και μετά παράσιτα.