Όνειρα θερινής νυκτός

it's always a people problem
No matter what they tell you the problem is, it's always a people problem.
No matter how it looks at first, it's always a people problem.
No matter what the problem is, it's always a people problem.

Jerry Weinberg

Είχα διαβάσει κάπου ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις δυνατούς χαρακτήρες. Αυτόν που βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι, αυτόν που θεωρεί ο ίδιος ότι έχει και τέλος, αυτόν που πραγματικά έχει. Αν οι ζωές μας πλέκονται και αθροίζονται συναρτήσει των υπολοίπων, αναρωτιέμαι γιατί πρέπει πάντα να προσπαθείς να πείσεις για κάτι που είσαι ή δεν είσαι.
Αν έχεις μία και μοναδική ευκαιρία να κάνεις αυτό που εσύ επιλέγεις, την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι δική σου, για ποιο λόγο τελικά να επιλέξεις αυτό που δεν αποτελεί προσωπική επιλογή σου;
Παρακολουθώ ανθρώπους που ολόκληρη η ζωή τους είναι η καλογυαλισμένη βιτρίνα που θα πλασάρουν ή θα πουλήσουν στους άλλους. Για ποιο λόγο όμως η προσωπική ευτυχία να επηρεάζεται ή (ακόμη χειρότερα) να περιορίζεται από την κρίση των άλλων;
Ξέρω ότι είναι εθιστική η επιβεβαίωση που παρέχεται από τους άλλους, σε τέτοιο βαθμό που να καθορίζει κάποιες στιγμές ακόμη και τις σημαντικές αποφάσεις που παίρνουμε στην ζωή μας. Ωστόσο που μπορεί να καταλήξει ένα τέτοιο είδος ετεροπροσδιοριζόμενης συμπεριφοράς; Άλλες φορές οι αποφάσεις μπορεί να είναι επιφανειακές όπως το που θα πάμε διακοπές, τι ρούχα θα φορέσουμε, τι αυτοκίνητα θα οδηγήσουμε. Το κόστος ενδέχεται να είναι μόνο οικονομικό, αν και τελευταία έχει αρχίσει και αυτό να γίνεται δυσβάσταχτο με όλες τις πλουσιοπάροχες δανειακές επιλογές-παγίδες προς τους καταναλωτές. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που οι κρίσεις μας επηρεάζονται από τις "ταπεινές" γνώμες των κοντινών ή άμεσων προσώπων, των προσώπων του περιβάλλοντος μας και αφορούν τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής μας όπως το επάγγελμα ή το σύντροφο μας μέχρι και τον ουσιαστικό τρόπο με τον οποίο θα επιλέξουμε να ζήσουμε την ζωή μας.

Θυμάμαι παρακολουθούσα μια εκπομπή στην τηλεόραση για την ακρίβεια και ο παρουσιαστής συνέχιζε να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. "Όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο". Διατηρώντας την ελπίδα σαν άσβεστο κερί. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα: Ποιο όνειρο; Το πανάκριβο πολυτελές όνειρο που περιλαμβάνει τεράστιες γαλάζιες πισίνες, εξωτικές διακοπές , εξοχικές και απομονωμένες βίλες, ιδιωτικούς παραδείσους, πούρα και πολλά, πολλά λεφτά; Ποιο όνειρο; Αυτό που πλασάρεται με ύπουλο τρόπο από τα ΜΜΕ και όλοι θέλουν να ακουμπήσουν; Αυτό που σε οδηγεί αρχικά στα σκαλοπάτια της τράπεζα προκειμένου να το πραγματώσεις και στη συνέχεια στα σκαλιά του φρενοκομείου; Αυτό που σε οδηγεί σε ένα ατέρμονα κυνηγητό με τον εαυτό σου; Αυτό που είναι πάντα κάτι περισσότερο από αυτό που έχεις; Πάντα περισσότερο από αυτό που είσαι ή διαθέτεις; Αυτό το όνειρο; Όχι φυσικά και δεν έχουμε δικαίωμα όλοι σε αυτό το όνειρο. Όσο πικρό ή τραγικό και αν είναι, έτσι είναι. Φυσικά δεν εννοώ ότι πρέπει κανείς παραιτηθεί από τα όνειρα του. Δεν εννοώ αυτό. Είναι όμως η σκληρή νοθεία των στημμένων αναγκών και των ξένων απωθημένων που θολώνει τα πράγματα. Είναι αυτά που χρήζεις πηγή ευτυχίας και θεωρείς λανθασμένα απαραίτητα, που σε κάνουν και αδημονείς. Αδημονείς να φτάσεις ένα απραγματοποίητο όνειρο. Όνειρα θερινής νυκτός (;).